Het verhaal

Het gaat goed met Vera Wong. Ze heeft na de vorige moordzaak een ‘chosen family’, haar zoon heeft een leuke vriendin (die Vera alvast schoondochter noemt) en uiteraard moedigt ze zoon en schoondochter regelmatig aan om ‘sexytijd’ te hebben, want Vera wil kleinkinderen. Er zijn nog steeds etentjes met de moordclub van het vorige boek, en de theewinkel floreert dankzij de publiciteit die volgde op de moordzaak die Vera in het vorige boek oploste.

Maar… Vera verveelt zich ook een beetje. Want het gewone leven is een stuk minder spannend dan amateur detective spelen omdat de politie niet opschiet met uitzoeken waarom er een lijk in je theewinkel ligt. Dus als Vera op een dag bij haar zoon en schoondochter is om de kat te eten te geven, komt ze “geheel per ongeluk” (en met wat hulp van een haarspeld) een dossier tegen van John Doe. Dood, en de politie weet niets over hem. Daar gaat Vera verandering in brengen! Uiteraard alleen maar om haar schoondochter te helpen.

Vera verzamelt een groep mensen om zich heen die “John” kenden, en net als Vera leren wij ook langzaamaan deze mensen kennen. Wie van hen heeft de sleutel tot het overlijden van John in handen?

Mijn mening

Vera Wong is terug – en hoe! Ze heeft een aantal dingen geleerd van het vorige avontuur (zoals niet altijd de harde aanpak toepassen en soms wat voorzichtiger, zachter en subtieler doen), en die past ze met trots toe in dit nieuwe boek. Wat goed uitkomt, want een aantal van de nieuwe mensen vragen niet om de stevige aanpak van een tank, maar om de subtiele mix van een van Vera’s theemelanges.

Ik heb meerdere keren hardop gelachen bij dit boek. Er zitten meerdere hilarische scenes in (onder andere wanneer Vera een schooldirecteur even flink op zijn nummer zet omdat hij haar zojuist uitgekozen kleindochter wil schorsen), en Vera heeft iets waardoor je gaat glimlachen en om haar gaat houden.

Niet in de laatste plaats omdat Vera de social media heeft ontdekt! TikTok en Instagram zijn niet alleen heel handig om je familie (bloed en gekozen) te bespioneren, maar ook om moorden op te lossen. Al snel is Vera redelijk handig (zeker met wat hulp) in het maken en uploaden van filmpjes, en uiteraard vindt Vera het volkomen normaal dat ze al snel viraal gaat (maar niet normaal genoeg om er niet subtiel over op te scheppen).

Er zit iets minder Chinees eten in dit boek. Dat vind ik jammer, want Vera zoekt haar gerechten met heel veel zorg uit, en kiest dingen die de mensen om haar heen helpen. Ik vond dat die manier van zorgen het vorige boek een unieke charme gaf, dus ik hoop dat Vera in het volgende boek meer kookt voor de mensen om haar heen.

In dit boek zitten meer hints naar de echte zaak – die ook wat groter en serieuzer is dan in het vorige boek. Daarom is het fijn dat er ook een flinke dosis humor in het boek zit, want precies dat maakt dat het boek wel gezellig blijft, ondanks de serieuze zaak.

Er is een hoofdstuk dat er van mij niet in had gehoeven: Vera op een influencer-feest. Ik vond niet dat het genoeg toevoegde, en had liever een extra etentje met de nieuwe verdachten/geadopteerde familieleden gezien.

Dit is cozy crime, dus verwacht geen gevechten, rondvliegende kogels of ontploffingen, maar het is ook een serieuze zaak en Vera weet uiteraard als enige dingen te ontdekken (lees: uit mensen te trekken) wat deze zaak aan het rollen brengt.

Al met al heb ik genoten van dit boek, en als je van cozy crime (en van eten en eigenwijze Chinese omaatjes) houdt, dan moet je deze serie echt een kans geven.

Dit boek is vertaald door Hilke Makkink