Het verhaal

Joe staat terecht voor roekeloos rijden waarbij een vrouw is overleden. Hij zat samen met zijn vriendin Imogen in de auto. Joe en Imogen leken altijd het perfecte paar, maar tijdens de rechtszaak valt dat mooie plaatje stukje bij beetje uiteen. Wat overblijft is de rauwe werkelijkheid. Maar wat is er nou werkelijk gebeurd in die fatale nacht, en hoe kon het zo mis gaan?

Mijn mening

Ik moest even wennen aan de vertelvorm. Het verhaal is namelijk geschreven als een versroman. Dat is een manier van vertellen die we vooral kennen uit de middeleeuwen. Karel en de Elegast, Lanseloet van Denemarken, Van den Vos Reynaerde, dat soort boeken. Dit is een modern verhaal, maar wel in een versroman. Het is daarnaast een vrije versvorm, die doet denken aan Lucebert en Van Ostaijen. Maar toen ik er eenmaal inzat en begreep hoe de auteur de tekst gebruikt om het verhaal te vertellen, las ik het in een ruk uit.

Ik zou daarom zeggen dat dit boek een goede oefening is voor jongeren die moeite hebben met de literatuur uit de Middeleeuwen of met het analyseren van poëzie. Dit verhaal biedt namelijk heel veel handvaten om in gesprek te gaan over de tekst, zonder dat je meteen ook alle sociale regels van de middeleeuwen moet begrijpen. Ik zou het voor de onderbouw (12-15 jaar) zeker als ‘lijstwaardig’ kwalificeren.

Het rijmschema klopt vaak net niet, en ik weet niet of dat de keuze van de auteur is of dat dat komt door de vertaling (ik heb dit boek in het Nederlands gelezen). Wat me daarnaast opviel, was dat je, net als met poëzie en versromans uit de middeleeuwen, best veel ‘tussen de regels door’ moet lezen. Ik denk dat ook daar een mooie oefening in zit voor veel jongeren. Door de manier van opmaken zeg ik er wel bij: dit is geen boek voor de ereader! Je moet dit boek echt van papier lezen, zodat je de pagina’s blijft overzien en ook de samenhang tussen de pagina’s blijft zien.

Wat ik ook kan aanraden: leg af en toe je hand op de pagina’s die je nog moet lezen. Door de manier van vertellen en het plaatsen van de tekst ben je snel geneigd stukken over te slaan of scannend te lezen. Dat is bij dit boek echt een valkuil, je leest het snel ‘te snel’, waardoor nuances je ontgaan. En juist die nuances maken het verhaal zo mooi en indringend.

Het verhaal gaat namelijk niet alleen maar over een jongen en een meisje, een stelletje, maar ook over het (gebrek aan) liefde in het gezin waar ze uitkomen. Over het verschil tussen de arbeidersklasse en de rijken, en over hoe genderverschillen en klasseverschillen misbruikt kunnen worden. Zelfs in de namen van de hoofdpersonen zit symboliek: Joe heet voluit Joseph Goodenough, oftewel: de timmerman (Jozef, partner van Maria, is immers timmerman) die goed genoeg is. De naam Imogen betekent ‘onschuldig’ of ‘meisje’. Dat is best veel voor een boek dat uit relatief weinig tekst bestaat.

Al met al vind ik dit boek een enorme aanrader die zeker op ‘de lijst’ zou moeten komen, al is het maar om jongeren kennis te laten maken met deze manier van vertellen. Het is een uitdagende tekst die veel meer biedt dan je in eerste instantie zou denken. Het verhaal is spannend en zit bomvol emotie, en vormt een goede overgang tussen gewone boeken en de versromans uit de Middeleeuwen.

Dit boek is vertaald door Merel Leene