Het verhaal

Vera Wong heeft een theehuis in het Chinatown van San Francisco. Het theehuis heeft niet zo heel veel klanten. Of eigenlijk: maar 1 klant. Toch gaat Vera iedere dag na haar ochtendwandeling en een aantal belangstellingsende/bemoeizuchtige berichtjes naar haar zoon naar haar theehuis en opent de deuren. Tot er op een dag een dode man in de deuropening ligt.

Vera belt de politie, maar ze merkt al snel dat die de zaak niet zo serieus nemen. Ze sturen niet eens een CSI-team vol mensen in witte pakken, en haar thee, speciaal samengesteld om de hersenen te stimuleren, willen de politieagenten ook al niet drinken. Vera besluit dus om zelf maar op zoek te gaan naar de moordenaar, en al heel snel heeft ze vier verdachten.

Vera is een Chinese moeder en weduwe met te veel vrije tijd, en deze situatie maakt dat ze nieuwe mensen ontmoet (en zich met deze nieuwe mensen hun leven kan bemoeien). Vera’s kookkunsten zorgen voor een hoop goodwill, en Vera verandert de levens van de vier mensen die ze ontmoet. Maar er is ook nog steeds een moordenaar die los rondloopt…

Mijn mening

Dit is een fijne cozy crime met veel aandacht voor de Chinese cultuur (en er komen ook wat cultuurverschillen uit andere Aziatische landen voorbij). Naast dat Chinees eten en thee een grote rol spelen (en de gezondheidsvoordelen die volgens de Chinese geneeskunde aan verschillende theesoorten, infusies gerechten en ingrediënten zitten), is er ook aandacht voor de druk die Aziatische kinderen soms van hun ouders opgelegd krijgen. En Vera vindt het leuk om mensen te koppelen en te helpen, waarbij ze ook gebruik maakt van haar kennis van de Chinese sterrenbeelden: de bekende dierentekens. Af en toe is er ook sprake van dat Vera met haar klanten in het Chinees spreekt, en als ze van streek is of kwaad is, zie je dat haar taalvaardigheid wat achteruit gaat en ze in gebroken Nederlands gaat spreken (wat in het originele verhaal ongetwijfeld gebroken Engels is geweest).

Ik heb een aantal keer hardop gelachen bij dit boek. Vera heeft een apart soort humor en is een bijzondere vrouw. Ze weet zich de levens van haar verdachten in te wurmen, en lost en passant even hun grootste problemen op, terwijl ze ook ondertussen ook even een moordenaar probeert op te sporen. Dat laatste gaat niet zonder slag of stoot, want op een gegeven moment staat zelfs Pino op het verdachtenlijstje.

Vera is een personage dat je ondanks alles toch in je hart gaat sluiten. Ze is bemoeizuchtig, bazig, vindt dat iedereen op zijn laatst om vijf uur op moet staan, neemt iedereens leven over… En toch ga je haar in je hart sluiten. Een van de scenes die dat voor mij deed was toen ze voor al haar verdachten had gekookt, en voor iedereen een eigen gerecht had gemaakt, passend bij wat ze op dat moment volgens Vera nodig hebben. Inclusief een speciaal broodje voor het 2-3 jarige dochtertje van het slachtoffer, een broodje wat het meisje aan het lachen maakt.

Het enige nadeel van dit boek: er hadden iets meer hints naar de dader kunnen zijn, dat is nu een beetje een duveltje uit een doosje. Dus mocht er nog eens een lijk in Vera’s theehuis opduiken, dan zou dat mijn feedback aan de auteur zijn: iets vaker een hint laten vallen wie de dader is. Dat zou het nog iets meer een detective of crime-boek maken. Het zit nu iets meer op de cozy kant dan op de crime-kant.

De verhaallijnen van de vier verdachten zijn mooi uitgewerkt, met een inkijkje in de Aziatische cultuur en het spanningsveld tussen de verwachtingen van de ouders en de wensen van de kinderen. Hoewel zowel de ouders als de kinderen allemaal in de VS en soms zelfs in San Francisco wonen, zie je een enorm verschil tussen de generatie van de ouders (waar ook Vera toe behoort) en hun volwassen kinderen. Wat ik daarnaast knap vind, is dat Vera door haar omgang met de jongere generatie zelf ook wat leert en dingen verandert in haar gedrag. Zo is er een mooie scène aan het strand waar Vera in plaats van bazig te doen, te bemoeien en haar mening al klaar heeft oprecht zit te luisteren, iets wat ze eerder in het verhaal nog niet zo goed kon. Je ziet Vera tegelijkertijd met haar verdachten veranderen en opbloeien.

Mijn oma had dit boek misschien ook wel kunnen waarderen. Ik denk zelfs dat dit een leuk boek was geweest om samen met haar te lezen, zij in haar huis op de Daisyspeler en ik in mijn huis als boek. Ik denk dat het tot mooie gesprekken had kunnen leiden. Dus als jij een oma of opa hebt die van lezen houdt, zou ik dit boek zeker in gedachten houden voor een ‘buddyread’.

Het grootste nadeel van dit boek? Je krijgt enorme trek in Chinees eten! Daarnaast viel me nog iets op: voor iemand met een theehuis zit er best weinig echte thee in het boek. Het is vooral chinees eten en kruiden-infusies. Misschien komt het door het cultuurverschil, dat men in China kruideninfusies ook als thee ziet? Daar weet ik niet genoeg van, dus daar kan ik niet heel veel over zeggen.

Dit boek is een aanrader voor liefhebbers van het genre die ertegen kunnen dat er vervolgens een bemoeizuchtige Chinese dame een poosje in hun hoofd en hart woont. En die bereid zijn om een keer Chinees te halen/maken naar aanleiding van al het lekkers in dit boek.

Dit boek is vertaald door Hilke Makkink