Het verhaal

Kay en Liam hebben een YouTube-kanaal, de coverbrothers. Daar delen ze Nederlandstalige covers van oude (maar destijds populaire) nummers. Kay schrijft de teksten, speelt op de piano en doet de tweede stem, Liam is de leadzanger. Op een dag moet Kay leren voor een toets, en besluit Liam om in zijn eentje een nummer op te nemen. Dit nummer krijgt niet de gebruikelijke paar honderd views, maar gaat viraal. Opeens is Kay niet meer onderdeel van de coverbrothers, maar vooral ‘het broertje van’.

En in het begin is dat leuk. Kay is opeens populair op school, hij mag naar Liams concerten en daarna slapen in dure hotels, hij mag naar exclusieve feesten en iedereen op school wil met hem praten. Het maakt zelfs niet meer uit als hij te laat is op school, want ook alle leraren hebben opeens begrip voor het feit dat hij later is omdat hij de dag ervoor nog in een live-uitzending zat waar Liam zong.

Maar dan komt er een omslag. Liam heeft nooit meer tijd om muziek te maken met Kay, en Liam’s manager is niet blij met een filmpje waar Kay ook in beeld is. Daarnaast merkt Kay steeds vaker dat mensen vooral vrienden met hem willen zijn om toegang te krijgen tot Liam. En er is meer: Kay voelt zich niet gezien. Hij is thuis zo ongeveer onzichtbaar, Liam vergeet steeds te noemen van wie hij ideeën en teksten krijgt en op school wil iedereen iets van hem. Of beter gezegd: iemand. Liam.

Ondertussen worstelt Liam ook met de situatie. Hij is in een klap beroemd geworden, en iedereen wil iets van hem. Eerst is dat leuk, maar al snel niet meer. En zijn manager dringt aan op een nieuw nummer, en biedt hem ondertussen klussen aan die Liam helemaal niet wil doen. Maar hoe kan hij trouw aan zichzelf blijven als er zoveel geld en verwachtingen mee gemoeid zijn?

Mijn mening

Laat ik even beginnen met dat dit boek niets te maken heeft met ‘Het zusje van‘. De enige overeenkomst tussen die twee boeken is dat ze door dezelfde auteur geschreven zijn. Ik dacht zelf ook dat de boeken met elkaar te maken hadden, dus ik zeg het maar even duidelijk: dat is niet zo.

Dit is meer een puberboek dan een allemansvriend zoals Het zusje van is. De situatie is wat minder heftig (er gaat niemand in dood) en ook iets meer in de belevingswereld van een puber (viraal gaan met een muziekfilmpje, uitgenodigd worden voor exclusieve feesten, gratis kleding). De gevolgen zijn ook iets meer die van een puberbrein (bepaalde keuzes niet kunnen overzien, bepaalde motieven van mensen niet kunnen doorzien).

Ik vond dit mede daardoor een minder indrukwekkend boek dan ‘Het zusje van’ en ‘Alleen thuis‘. Ik had op dezelfde kracht gehoopt als die boeken, maar ik miste soms de diepgang. Soms dacht ik ‘ja, nu weet ik het wel’. Het viel zeg maar een beetje in herhaling, en ik vond dat sommige situaties net iets te lang duurden. Ik begrijp dat het voor jongeren een beetje meer uitgekauwd moet worden.

Aan de positieve kant: dit is een boek wat niet alleen de gemiddelde puber, maar ook een deel van mijn leerlingen (een VSO ZML) zal aanspreken en wat ingangen biedt om in gesprek te gaan over de thema’s in dit boek. Sterker nog: ik heb mijn collega al gevraagd of we dit boek kunnen aanschaffen voor de schoolbieb. Ik denk dat dit een heel goed boek is voor jongeren die niet heel veel lezen, want dan is het fijn als alles wat extra opgebouwd en uitgelegd wordt.

Ik zou zeggen dat ‘het broertje van’ het jongere broertje is van ‘het zusje van’. Dit is een toegankelijker boek voor veel jongeren (je broer die dronken iemand dood rijdt is gewoon wat heftiger dan je broer die opeens viraal gaat). Tegelijkertijd kan dit boek ook een opstapje bieden naar andere boeken van deze auteur, en aangezien de boeken van Van Tongeren een breed publiek aanspreken (geen onnodig gevloek, geen al te groot verzet tegen ouders/opvoeders en thema’s die veel jongeren aanspreken) is dat iets goeds. Tel daarbij op dat dit een boek is met een jongen in de hoofdrol (ik kan goed begrijpen dat jongens weinig tot niets hebben met scenes waarin meiden zich opmaken en giechelen) en ik denk dat dit een fijn boek is om meer jongeren aan het lezen te krijgen.

Wat ik wel jammer vind: dat er niet wat meer werd ingegaan op de gevolgen voor de ouders, met name de negatieve gevolgen. Ik denk dat veel jongeren niet weten dat hun ouders tot 21 jaar financieel verantwoordelijk zijn voor de beslissingen van hun kinderen. Ook vind ik het jammer dat er niet benoemd is dat jongeren die minderjarig zijn maar een beperkt aantal optredens mogen doen per jaar (de leeftijd van Liam wordt niet genoemd, maar aangezien hij het jaar ervoor eindexamen heeft gedaan acht ik de kans aanwezig dat hij minderjarig is). Dat zijn ook dingen die bij deze situatie horen, en die hadden het verhaal wel verrijkt.

Hoewel dit een goed boek is voor jongeren, vond ik het persoonlijk iets minder. Ik had op net zo’n klapper gehoopt als de eerdere boeken van Van Tongeren. Maar, heel eerlijk: met 30+ ben ik ook niet meer helemaal de doelgroep 😉

Dit boek is een aanrader voor jongeren en hun docenten, en dit boek zou zeker passen in lessen rondom mediawijsheid. Het is minder geschikt voor volwassenen die hoge verwachtingen hebben van YA-boeken.