Het verhaal

Er loopt een seriemoordenaar rond in New York. Omdat hij de monden en oogkassen van zijn slachtoffers vol zand giet, heeft hij de bijnaam ‘de Zandman’ gekregen. De politie en de FBI krijgen hem niet te pakken. Maar nu hebben ze zijn vrouw gearresteerd. Ze denken dat zij de handlanger van de Zandman is. En daarmee is ze meteen de meest gehate vrouw in de VS.

Eddie Flynn is er echter van overtuigd dat ze onschuldig is. Hij neemt haar verdediging op zich, samen met zijn team. Volgens hem is zij ook slachtoffer van de Zandman.

De verdediging staat al niet sterk, en die komt nog eens extra onder druk te staan als de Zandman zijn pijlen op Eddie en zijn team richt…

Mijn mening

Dit boek is een ‘ouderwets’ goede Eddie Flynn. De vaste lezers van mijn blog weten dat ik behoorlijk afknapte op Advocaat van de Duivel, omdat dat boek enorm inging op de maatschappelijke verhoudingen in Amerika. Voor de duidelijkheid: ik ben het er helemaal mee eens dat mensen van kleur in Amerika vaak oneerlijk behandeld worden. Alleen: ik lees geen Cavanagh om me in die problematiek te verdiepen. Ik lees een Cavanagh voor de spanning, de afleiding en de thrill. Voor de slimme trucjes van Eddie. Daar staat dit boek gelukkig weer bol van, en dat maakt dit een ouderwets goede Eddie Flynn.

In het verhaal wordt, zeker in het begin, een paar keer verwezen naar Dert13n en FiftyFifty, maar dit verhaal is ook goed te volgen zonder dat je die boeken hebt gelezen. Al zou ik je wel aanraden om die boeken ook te lezen als dit boek je bevalt 😉

Het verhaal wisselt regelmatig van perspectief, steeds bij een cliffhanger. Dat is niet altijd bevorderlijk voor de concentratie. Wel is goed aangegeven wie er aan het woord is, en alleen Eddie lees je vanuit het ik-perspectief. Daardoor is het te behappen, maar als je hoofd vol zit is dit wel iets waar je rekening mee moet houden in de keuze voor het boek.

Dit verhaal is spannend, maar het is niet alleen maar spannend. Er zit een aantal keer een plottwist in, een paar verrassingen, en een (voor een thriller) flinke dosis humor. Die humor zit vooral in de beschrijvingen van de personages (‘hij kwam over alsof hij uren over een complex onderwerp kon praten zonder beseffen dat zijn kont in de brand stond’) en uiteraard in de slimme trucjes van Eddie. Het is altijd leuk als de goeien de slechten te slim af zijn.

Klein puntje van kritiek: Cavanagh wijdt soms iets te veel uit over bijzaken. Dat is niet nodig, en hij moet opletten dat hij geen Grisham wordt. De kracht van de Eddie Flynn-boeken zit hem in mijn optiek juist in de snelheid en de gewiekste trucjes van voormalig-zakkenroller-en-nu-advocaat Eddie Flynn. Zoals ik hierboven al aangaf: ik lees deze boeken niet voor een maatschappijkritisch exposé over het een of ander. Schoenmaker, hou je bij je leest.

Dit boek is een aanrader voor de liefhebbers van adrenalinethrillers met een complex verhaal. Het vraagt meer concentratie dan een boek van Arlidge of Baantjer, maar je krijgt er ook een beter verhaal met meer diepgang en plottwists voor terug. Dus kun jij meer aan en wil je wel eens een rechtbankthriller proberen? Dan is dit het boek voor jou!

Dit boek proberen? Hier is een leesfragment!

Dit boek is vertaald door Fons Oltheten