Iedereen kent het wel: van die dingen die je niet hardop zegt. Omdat het ‘niet gepast’ is, of ‘niet netjes’. Of omdat het voor heel veel gedoe zorgt als je het zegt. Maar vandaag deel ik de bloggerelateerde dingen die ik normaliter niet hardop zeg…

Hoi uitgeverijen, kunnen jullie ervoor zorgen dat ik een goede cover van dat boek kan downloaden? Als ik een recensie schrijf (wat in veel gevallen neerkomt op ‘gratis reclame voor boek’), dan is het wel zo fijn als ik een goede afbeelding van de cover van jullie site kan halen. Het is ook fijn als ik daar zeg maar niet eerst een spaghettiwoud van kliks en links door hoef te werken. En het is helemaal fijn als jullie een afbeelding met een hogere resolutie hebben dan die blauwe bolle webwinkel. Ik maak gratis reclame, mag ik daar dan een klein beetje gemak voor terug? Dankjewel.
P.S.: bonuspunten als ik ook nog naar een preview van het boek kan linken.

Hoi persafdeling, heb je onderzoek gedaan naar mijn blog of me gewoon random op de perslijst gezet? Weet je, het aanbod van jullie uitgeverij sluit zeg maar niet heel erg aan bij wat ik op mijn blog bespreek qua boeken. Dus misschien is er een mogelijkheid om, ik roep maar eens iets heel geks, even te kijken of het wel zinvol is om mij op die perslijst te zetten? Of, ook een hele gekke suggestie, het mij even te vragen? Want nu is het eigenlijk gewoon net zo effectief als een reclamefolder in de brievenbus proppen. En ja, ik weet dat dat in deze tijd van het jaar heel veel op kan leveren, maar een klein beetje onderzoek naar je doelgroep levert nog veel meer op!

Dag betweterige ‘autism parent’, zou je je frustraties niet op mij willen afreageren? Dankjewel. Ik snap dat het moeilijk kan zijn om een kind met ASS te hebben. Echt. Maar het feit dat jij een kind met autisme hebt, wil niet zeggen dat je alles over autisme weet. En het kan ook zijn dat dingen die jij met de beste intenties doet, niet goed of zelfs schadelijk (kunnen) zijn voor je kind. En ja, dat mag ik zeggen, want mijn hoofd werkt hetzelfde als dat van jouw kind. Het verschil is dat ik het kan verwoorden, en jouw kind (waarschijnlijk) niet (goed). Dus ja, ik neem het op voor jouw kind, ook als dat niet is wat is wat jij wil horen (want nu doet je kind eindelijk normaal/je doet het met de beste intenties, dus het kan niet schadelijk zijn – wel dus). Je bent geen heilige omdat je een kind met autisme groot brengt, en als iets schadelijk is, dan mag dat best gezegd worden.

Dag auteur, zou je je eens willen verdiepen in ‘dagboek schrijven’ voor je dagboekfragmenten in je boek opneemt? In dagboeken beschrijven mensen zelden uitgebreid een ruimte of plek waar ze al vaker zijn geweest. “Ik ging op de luxe leren witte bank zitten” als het om iemands eigen huis gaat, of “hij opende de grote zware grijze dossierkast” in een kantoor waar het personage al vaker is geweest, dat is gewoon niet realistisch. Ook personen hoef je meestal niet in je dagboek uitgebreid te beschrijven (tenzij je verliefd op iemand bent, of juist extreem boos, maar dan kleurt de emotie de beschrijving ook, en dat lees ik vaak niet terug in die zogenaamde dagboekfragmenten) Dan kun je er beter brieven van maken, brieven aan iemand die nog nooit daar is geweest en alle mensen waar het over gaat nog nooit heeft ontmoet. Want eehm… dit is gewoon niet realistisch.

Welke boekgerelateerde of bloggerelateerde dingen zeg jij niet hardop?