Recensie: ‘Verboden terrein’ van Martijn Simons

Het verhaal

Adam, Dina, Ryan en Julia werken samen voor een groepsproject voor aardrijkskunde. Het gaat over het terrein wat tussen de school en het ziekenhuis ligt. Dat terrein zou goed gebruikt kunnen worden voor uitbreiding van de school (die uit zijn voegen barst) of extra ruimte voor het ziekenhuis. Maar wat komt er? Een parkeergarage en een indoor kartbaan. Iets klopt er niet, en dankzij de moeder van Adam, die journalist is, hebben ze een vermoeden wat.

Maar op de dag dat ze hun project moeten presenteren, komt Ryan niet opdagen. Ze krijgen uitstel. Maar er blijkt iets grondig mis: Ryan is vermist. De politie wordt erbij gehaald, en Adam en zijn vrienden worden ondervraagd. Dan vindt Adam een briefje in zijn kluisje. In dat briefje staat dat ze alles met de presentatie te maken heeft moeten vernietigen. Ryan was het eerste slachtoffer, een waarschuwing voor de rest van de groep…

Adam is bang, maar wil ook zijn vriend terugvinden. Samen met Dina gaat hij op onderzoek uit. En langzaamaan komt de waarheid aan het licht. Maar dat is niet zonder gevaar…

Mijn mening

Ik vond dat het in begin iets te duidelijk dat auteur ook leraar Nederlands is: het taalgebruik is een beetje te opgepoetst, de woorden net even anders dan je zou verwachten. Alsof hij ondertussen ook een les bedacht. Dat vind ik jammer, want als docent had deze auteur een unieke mogelijkheid om een boek te schrijven dat jongeren vanaf de eerste bladzijde aan het boek zou kluisteren, zonder dat er meteen weer een lesje aan gekoppeld zou worden.

Dan komt de vaart erin, en lees je het boek in no time uit. De hoofdstukken zijn kort, dus dat helpt ook om de vaart erin te houden. Nadat het verhaal is neergezet, gaat het snel vooruit. Het boek is goed opgebouwd, met invoelbare tieners en duidelijke voorbeelden van gênante volwassenen, wat natuurlijk extra gênant is als die volwassenen je ouders en/of je leraren zijn.

Verschillende mogelijke daders pingpongen door het verhaal, waardoor je als lezer steeds blijft denken ‘ja, ik weet het zeker, dit is de dader!’, tot de volgende plotwending komt en je weer iemand anders verdenkt.

Het verhaal is spannend, maar niet te, en (daardoor) toegankelijk voor een breed publiek. Wel meer een jongensboek, maar die zijn er niet veel in het genre, dus dit is een welkome aanvulling. Ik kan me goed voorstellen dat dit boek jongens kan overhalen om lezen toch een kans te geven.

Dit boek is een aanrader voor jongeren die op zoek zijn naar een spannend boek met een jongen als hoofdpersoon en die een iets dikker boek aankunnen dan de xs novelles. Het verhaal leest vlot en heeft korte hoofdstukken, dus ‘een hoofdstuk’ heb je zo uit. Wat mij betreft is dit een welkome aanvulling in de jeugdboekenwereld, en ik hoop van harte dat Simons nog meer van dit soort boeken mag schrijven.

2 gedachtes over “Recensie: ‘Verboden terrein’ van Martijn Simons

Plaats een reactie