Kunnen we het er even over hebben? Niet alles in boeken is even realistisch, en de ‘misverstanden’ die daardoor ontstaan (wat eerder neerkomt op gewoon een verkeerd beeld schetsen) zijn ontzettend irritant. Vandaag deel ik een aantal irritante en onrealistische dingen in boeken!

Vandaag focus ik even op de irritante & onrealistische dingen die auteurs over de zorg opschrijven!

Hulpverleners/zorginstellingen die spontaan plek hebben zonder wachtlijst van tig maanden. Hallo? Auteurs, zeker Nederlandse auteurs, hebben jullie ooit van ‘wachtlijsten’ gehoord? Hoe lang denk je dat die doorgaans is? Want ik heb nieuws voor je: in de GGZ is een wachtlijst van minder dan zes maanden extreem kort. Alles onder de 2-3 maanden wordt gezien als spoed. Tot 6-7 maanden is zeg maar de tijd om de administratie te doen, en tot een jaar wachttijd is zeg maar normaal. En als we het hebben over een traject van meerdere dagen/dagdelen per week is het vaak nog erger, tenzij je een flinke zak geld hebt en bereid bent om (een deel van) je behandeling zelf te betalen. Maar behandeling vergoed door de zorgverzekering? Ja, reken maar op langere tijd, plus veel zoektijd naar de passende hulp. Kunnen jullie alsjeblieft onderzoek doen naar wachtlijsten voor jullie iets opschrijven? Bedankt.

Opnames die meteen plek hebben. In het verlengde daarvan: opnames. Opnames in zorginstellingen (anders dan een operatie aan je blindedarm oid, al zijn er ook operaties waar je maanden voor op de wachtlijst moet staan, en ja dat zijn ook de noodzakelijke operaties) zijn niet in een achternamiddag geregeld, en die instelling heeft niet volgende week plek (opnieuw, tenzij je een flinke zak geld meebrengt, maar de meeste mensen die een langdurige opname nodig hebben hebben niet een zak geld klaarliggen). Ik weet dat het voor het verhaal goed uit kan komen, maar de realiteit is dat je, afhankelijk van de zorg die je nodig hebt, min of meer de keuze hebt uit ‘deze plek heeft als eerste plek, over 14 weken, en het is aan de andere kant van het land en niet meteen de zorg die het beste bij je past maar dan heb je wel ergens een plek’ en ‘deze plek die het beste bij jouw zorgvraag past en in jouw omgeving is heeft over 14 maanden plek en dan voor 1 afspraak per week, opname is nog minstens zes maanden extra wachttijd’. En dan ga ik al uit van de uiterst positieve situatie dat er toestemming is om landelijk te zoeken en je niet afhankelijk bent van de zorg die jouw gemeente/zorgverzekeraar heeft ingekocht en dus daar naartoe moet, tenzij je de papieren draak die ‘PGB’ heet wil gaan temmen.

Opnames die worden neergezet als ‘vertroetelen’. Dit is echt iets waar ik witheet van woede van kan worden: opnames die worden neergezet als vertroetelen. Sorry, heb je enig idee hoe hard je moet werken in een opname? Zowel een opname in een GGZ-instelling, als een opname in een kliniek voor mensen met een verslaving als een opname in een revalidatiekliniek zijn keihard werken, iedere dag (ja, ook in het weekeind en ook in de vakanties – als je al met vakantie mag tijdens het traject). Iedere dag mentale of fysieke pijn, iedere dag jezelf uitdagen, pushen, iedere dag leven volgens een programma wat een ander heeft bedacht (nee, jij mag niet besluiten om uit te slapen of een keertje laat naar bed te gaan, en nee, je mag ook niet bepalen wanneer jij graag afspraken wil met je hulpverleners, dat wordt voor jou besloten, en als jij een baan hebt, wordt er van je verwacht dat je je ziek meldt want je herstel is belangrijker), eten wat je niet zelf kan kiezen, regels over wanneer, hoelang en hoeveel mensen je mag zien… En dan heb ik het nog niet over een gedwongen opname of een opname in een gesloten setting. Weet je wat ze dan met je mogen doen? Je dwingen om medicatie te nemen, en als je weigert krijg je een spuit in je bil of wordt je in de separeer gezet, of allebei. Wat de separeer is? Een kale ruimte waar je naakt in wordt gezet/gelegd (vaak wordt je uitgekleed door de verpleging, inclusief je ondergoed uit, en soms wordt je daarna ingebakerd) en waar je geen contact kunt hebben met andere mensen en jezelf niet kan verwonden. O, en een camera in de hoek om in de gaten te houden of het goed gaat, maar die kan jou dus ook zien in je nakie. Klinkt echt als vertroetelen he?

Hulpverleners die bij een grote instelling of organisatie werken en jarenlang dezelfde cliënten begeleiden/behandelen. Ik weet niet waar in de wereld dit de gewoonte is, maar in Nederland is dit een utopie. Voor het beeld: ik ben 36 en heb (veel) meer hulpverleners gehad dan levensjaren. En dat is echt niet een absurde situatie, de meeste cliënten in de zorg moeten minstens een keer per twee jaar van minimaal 1 hulpverlener afscheid nemen. Waar komt dat beeld vandaan dat hulpverleners die bij een instelling of organisatie werken jarenlang dezelfde client begeleiden? Vijf jaar dezelfde hulpverlener is vaak al heel bijzonder (op een arts na), maar een fysio, begeleider, sociaal werker, psycholoog? Dat is superdeluxe bijzonder. En het impliceert dat client niet verhuisd is, de hulpverlener dezelfde taken is blijven doen bij dezelfde organisatie en locatie, de organisatie geen herorganisatie heeft ondergaan, de regels niet veranderd zijn en iedereen al vijf jaar op dezelfde plek is, in alle opzichten. Klinkt dat realistisch?

Wat is jouw irritante en onrealistische situatie in boeken?