Weet je, boekbloggers missen iets. Namelijk de gezellige, ietwat roddel-achtige praatjes bij de koffieautomaat. We hebben namelijk geen gezamenlijke koffieautomaat. Vandaag is mijn blog de koffieautomaat, en deel ik wat van de bijzondere vragen en opmerkingen. Collega-bloggers: voel je vrij om jouw ervaringen te delen in de comments!

Verekte kut bitch

Ik kreeg een reactie binnen die in de ‘eerst goedkeuren’ bak was blijven hangen. Jep, WordPress heeft zo’n bak. Iedereen die voor het eerst een reactie plaatst (of met een nieuw account, of gewoon al een poosje niet gereageerd heeft) komt in die bak terecht. En daarin trof ik dus ook tweetal reacties aan die van bovenstaande strekking waren (ja, inclusief de spelfouten). De persoon had een nogal spam-achtige gebruikersnaam, dus uiteraard liet ik die reactie niet door. Maar toen ik op mijn desktop een keer goed naar die reactie keek, zag ik iets opvallends…

De reacties kwamen van een gebruikersnaam met de naam van een school in het mailadres. En een school waar… eehm… wat striktere normen en waarden gelden dan op de school waar ik werk, om het maar even heel algemeen te zeggen. Dus ik heb de school gemaild, uitgelegd wie ik was en wat voor reacties ik had ontvangen, in algemene termen. Ik bood aan om de gegevens (datum, tijd, mailadres, ip-adres en de volledige reacties) te delen.

Nou, dat wilde de school in kwestie wel. Dus ik kopieerde en plakte alle gegevens in een mailtje, zette er wat begeleidende tekst bij, en verstuurde het. Ik verwachtte geen reactie, en vertrouwde erop dat de school in kwestie de zaak zou afhandelen zoals zij geschikt vonden. Of het nou in de lessen rondom ‘digitale sociale normen’ zou zijn of een gesprekje met de leerling(en) in kwestie, dat maakte me niet uit.

Enige tijd daarna kreeg ik een mail van een schoolleider van de betreffende school. De leerling die de reacties geplaatst had, had dit in een balorige bui gedaan. Er was een gesprek geweest en de leerling had straf gehad van de schoolleider. En ik kreeg excuses, plus excuses aan de auteur. Ik gaf aan dat de reacties nooit zichtbaar waren geweest, dus geen schade voor de auteur. De schoolleider was daar blij mee, en bood nogmaals excuses aan.

En ja, ik ben dus een snitch. Als je niet wil dat ik snitch, zorg dan dat ik niets heb om over te snitchen.

Kijk mijn boek!

Als boekblogger krijg ik af en toe het verzoek om het boek van een auteur te bespreken. Dat wil ik best doen, maar ik benoem wel altijd even dat het toesturen van een boek niet garant staat voor een (positieve) recensie. Dat is iets wat niet iedere auteur even prettig vindt, en dat begrijp ik, want je wil graag positieve aandacht voor je boek. Sommige auteurs geven dan eerlijk aan dat ze, als er geen garantie is op een positieve recensie, liever geen boek sturen. Prima, ik waardeer het dat we eerlijk naar elkaar kunnen zijn. Sommige auteurs reageren dan helemaal niet meer op mijn mails of, als ze me via social media benaderd hebben, mailen me überhaupt niet. Ook goed, mijn leven wordt er niet anders van. Maar er zijn ook auteurs die hun eigen werk zo geweldig vinden dat ze het niet kunnen verkroppen dat ik het niet met ze eens ben. Dus dan gaan ze mij uitleggen waarom ik het verkeerd zie. Zoek een leven!

Ik zou het niet zeggen als ik het niet meende!

Dan is er een overtreffende trap: de familieleden van beginnende auteurs. Die benaderen me uitsluitend via social media, promoten het boek van hun familielid en vaak met zinnen erbij als ‘er wordt nu al om een volgend boek gevraagd’ (ja, door jou ja, want het is jouw neef/nicht/nibling/zoon/dochter/kind/broer/zus/sibling/sibbe). Opvallend hierbij is dat ze er meestal niet bij zeggen dat het boek door een familielid geschreven is, maar uiteraard beschik ik zelf ook over internet dus bij dergelijke berichtjes gooi ik de naam van de verzender even door een zoekmachine. Vaak blijkt dan al heel snel dat ze familie zijn, dus eehm… Ik twijfel dan vaak wat aan de objectiviteit.

Soms zeg ik dat ook. En geloof het of niet, ik krijg altijd dezelfde soort reacties: ‘Ik zou het niet zeggen als ik het niet meende!’.

En dat geloof ik ook heus wel. Het punt is dat ik niet weet of jouw mening niet per ongeluk toch een beetje gekleurd is doordat het een boek is van jouw familielid. Want weet je? Ik ben tegenwoordig tante van de allerleukste (toekomstige) tantezegger ter wereld. En ik weet zeker dat mijn blogcollega Naomi van Hobbyhoekje ook vindt dat zij tante is van de allerleukste tantezeggers ter wereld. En iedere juf of meester vindt dat hun eigen klas de allerleukste klas van heel Nederland is. Snap je wat ik wil zeggen?

Het is een boek van een familielid, en het is heel moeilijk om daar een eerlijke mening over te geven die niet gekleurd is door de familierelatie. Je ziet al dat veel bloggers het moeilijk vinden om kritisch te zijn op boeken die ze gekregen hebben, puur omdat ze die gekregen hebben. Nou, doe dat even keer vijfhonderd, en dan heb je ongeveer hoe gekleurd jij het boek van je familielid beoordeeld. Dus ja, jij zal vast van mening zijn dat dit het beste boek ooit is. Maar dat wil niet zeggen dat ik dat ook vind.

De auteur waar ik de kriebels van kreeg

En dan was er de auteur waar ik de kriebels van kreeg. Deze auteur heeft een leeftijd die dichter bij die van mijn ouders ligt dan bij de mijne, en de auteur probeerde mij eerst te bevrienden op mijn persoonlijke account, iets wat ik uiteraard weigerde (tip voor iedereen van boven de 50: nee, je kunt niet iedereen en z’n moeder een vriendschapsverzoek sturen als je daar zin in hebt. Net zoals je niet iedereen en z’n moeder bij je thuis uit kunt nodigen als die langsloopt in de straat of in de supermarkt).

Maar dat was nog niet het enige. Weet je nog dat ik hierboven vertelde dat reacties soms in de wachtkamer terecht komen? Nou, toen ik een boek besprak van een auteur die vriendschapsverzoek-auteur kende, besloot de vriendschapsverzoek-auteur om mij een uitgebreide reactie te sturen waarin auteur diens eigen boek aanprees, want dat was veel beter dan het boek van die andere auteur. Feit: ik heb dat boek in slechts 1 boekhandel in Nederland zien liggen. In de woonplaats van de auteur. Dat zegt iets.

En in dat bericht zat iets waar ik de ‘huhuhu brrr’-factor van kreeg (iedere vrouw weet nu wat ik bedoel). Misschien was het de toon, die iets te familiair was, misschien was het ook nog iets anders. Maar er was iets. Ik liet het bericht aan wat mensen om mij heen zien, en zij bevestigden allemaal dat er ‘iets’ was met dit bericht.

Ik besloot om een hele nette maar duidelijke mail (terug) te sturen, waarin ik onder andere duidelijk aangaf dat ik geen garantie gaf op een (positieve) recensie, en de auteur wees op mijn recensiebeleid. Tot op de dag van vandaag heb ik geen reactie ontvangen. Iets zegt me dat de boodschap is overgekomen.

Ik miste het verband tussen de verhalen

Ik deelde een recensie op BlueSky (of, nou, ja, dat deed WordPress voor mij) en iemand reageerde daarop dat ik waarschijnlijk diens verhaal ook wel zou kunnen waarderen. Voor het beeld: de recensie die ik deelde was een recensie van een cozy crime met een hoofdpersoon van ergens in de 50, en het verhaal wat ‘getipt’ werd was een coming of age-verhaal (met andere woorden: voor jongeren en/of jongvolwassenen), waarbij er ook aandacht was voor transgender-gevoelens. Ik heb geen flauw idee wat het verband was tussen de verhalen, en vroeg de auteur in kwestie dan ook of die het boek gelezen had en wat de connectie was tussen deze twee verhalen. Nooit een reactie gehad. Iets zegt me dat deze auteur gewoon dat verhaal wilde pluggen, zonder link met mijn recensie. Nieuwsflash: mijn blog en mijn socials zijn niet jouw reclamezuil.