Het verhaal

Saphira heeft een klein café/koffietentje waar niet alleen mensen, maar ook babydraken welkom zijn. Ze is namelijk dol op babydraken, maar weet ook dat zelf een draak hebben voor haar niet weggelegd is. Saphira maakt geen deel uit van de Drakkon-families, en dus zal ze nooit haar eigen draak hebben, want alleen leden van die families mogen draken uitbroeden en opvoeden. Maar een cafe hebben waar draakjes welkom zijn is bijna net zo leuk.

Op een dag staat Aiden voor haar neus. Niet alleen is hij lid van een van de Drakkon-families, ook heeft hij een eigen babydraakje, Sparky. Maar Aiden, die nogal chagrijnig overkomt, heeft nogal wat gedoe met Sparky, en het draait erop uit dat Aiden Saphira gaat betalen om Sparky te trainen. Saphira en Sparky krijgen een goede band, en langzaamaan leert Saphira Aiden ook beter kennen. En ze komt erachter waarom hij zo afstandelijk doet tegen zowel haar als Sparky.

Aiden betaalt Saphira voor haar werk met Sparky, en Saphira kan dat geld goed gebruiken. Maar Saphira gaat ook steeds meer voelen voor Sparky en Aiden… Kan dat wel? En waarom zou Aiden, de zeer gewilde vrijgezel uit een invloedrijke Drakkon-familie, interesse hebben in haar?

Mijn mening

Dit is een fijn romantisch verhaal met draken. Weet je na het lezen van de achterflap al hoe het afloopt? Ja. Is dat erg? Nee. Het is cozy urban fantasy, wat wil zeggen dat er zowel auto’s, computers en mobieltjes als draken, chaimerea’s en andere magische wezens in dezelfde wereld leven. Er bestaat magie, maar er bestaat ook internet.

Het boek is een slow burn, en daardoor miste ik soms de vaart in het verhaal. Dat kwam ook omdat er buiten de romantische relatie om niet zo heel veel verhaal is, en omdat ik ook wel wat humor miste. Dat had het verhaal niet sneller gemaakt, maar wel gemaakt dat er iets meer was dan twee mensen die om elkaar heen dansen terwijl ze druk zijn met een draak en hun werk.

Ik vond de draken een mooi hulpmiddel om contact te leggen tussen mensen, en ook heel symbolisch. Ik denk zelfs dat dat nog wat beter uitgewerkt had kunnen worden, omdat daar volgens mij veel meer inzat qua verhaal dan er nu uitgehaald is.

De auteur is van Aziatische komaf, en dat laat ze op een mooie manier doorschemeren in het boek: het eten en drinken in het cafe heeft vaak een Aziatische twist, en er zijn familie-erfstukken die ook in de Aziatische cultuur voorkomen (zoals een set dunne gouden armbanden).

Los van de draken is dit gewoon een romantisch verhaal, en bij het lezen van de achterflap weet je al hoe het gaat aflopen. Maar dat is niet erg, want de weg daarnaartoe is best origineel (want draken) en leuk om te lezen.

Dit boek is een aanrader voor wie zin heeft in een zwijmelboek met draken. Er zit geen grof geweld in, en ook geen spice, maar het is lekker leesvoer voor wie zin heeft om een poosje heerlijk weg te zwijmelen en daar graag een paar draken bij heeft.