Het verhaal

Cassie Holborn is een tiener en werkt in een diner. Op een dag komt er een klant die haar vraagt om in te schatten hoe hij zijn eieren wil. Cassie gaat de uitdaging aan, heeft het goed en krijgt tegelijkertijd met de betaling ook een visitekaartje: of ze contact op wil nemen met de FBI.

Uiteraard vraagt Cassie zich af wat ze in vredesnaam heeft gedaan om de aandacht te trekken van de FBI. Maar ze vraagt zich ook af of dit misschien, heel misschien, te maken heeft met haar verdwenen moeder. Haar moeder, waarvan wordt aangenomen dat ze dood is, omdat er te veel bloed was op de plaats delict om iets anders aan te nemen.

Cassie gaat in gesprek, en wordt opgenomen in een klein groepje getalenteerde jongeren. Al deze jongeren hebben uitzonderlijke talenten: iemand kan iedere emotie lezen die iemand heeft, een ander kan precies zien wanneer iemand liegt, de derde weet alles van statistieken, patronen en plaats delicten. En dan zijn er nog Cassie en een ander. Zij zijn de profilers. Zij doorzien waarom een dader doet wat hij doet, en ze kunnen min of meer voorspellen wat de dader gaat doen op basis van de eerdere gebeurtenissen.

Eerst is het allemaal gezellig, en het is de bedoeling dat de jongeren aan cold cases werken. Maar dan blijkt dat er een nieuwe seriemoordenaar actief is, en Cassie en haar nieuwe vrienden hebben maar een paar dagen om die te vinden, want anders vallen er meer doden…

Mijn mening

Dit is een vlot leesbaar verhaal. Ik heb het in twee avonden uitgelezen, en ik vermoed dat dit voor de meeste jongeren niet anders zal zijn. Wil je dus een poosje kunnen doorlezen (of dat je jongere even lekker doorleest), zorg dat je het volgende deel alvast klaar hebt liggen.

Het is namelijk duidelijk een eerste deel dat het verhaal voor het volgende deel klaarzet. Er wordt flink wat opgebouwd voor de volgende delen, en dit is een veel minder afgerond verhaal dan het eerste deel van de Hawthorne-mysteries. Maar aangezien het alsnog lekker leesvoer is, is dat niet erg. Ik heb zelf nog voor het boek uit was het volgende deel gereserveerd bij de bieb.

Een deel van de inhoud is niet geschikt voor te jonge lezers – en dan bedoel ik niet omdat het te pikant zou zijn. Een aantal scenes doen niet onder voor een boek van Arlidge. Ik vind dit boek dan ook echt aan de 17/18 jaar kant van het YA-spectrum vallen, en ik vind dat ik als blogger verplicht ben om dit erbij te zeggen. Dat zegt iets over de scenes, want ik vind niet vaak dat ik die verplichting heb.

Wat ik ontzettend irritant vond aan dit boek: op een flink aantal pagina’s leek de inkt bijna op. Blossom, willen jullie in het vervolg de drukker vragen om het inktpatroon bij te vullen voor ze een boek drukken? Dat leest een stuk lekkerder!

Ik merkte wel dat ik sommige dingen wel erg makkelijk vond gaan, de auteur heeft zich op sommige momenten wel erg makkelijk van dingen af gemaakt. Een huis dat groot genoeg is om een zwembad in de tuin te hebben en een kelder met meerdere ruimtes heeft, maar er zijn maar 3 (of 4, voor de huisbegeleider ook een) slaapkamers? In Amerika? Ook hadden de talenten van de jongeren iets beter uitgewerkt kunnen worden. Ik had bijvoorbeeld gehoopt op wat meer samenwerking of elkaars talenten benutten. Misschien komt dat in een volgend deel?

Dit is geen boek dat je leest voor de literaire waarde, maar gewoon een lekker leesboek. Het voldoet aan bijna alle voorwaarden van fastfood-leesvoer, maar omdat dit het eerste deel is en er mogelijk nog wat meer diepgang komt in het volgende deel, hou ik me nog even in om het te kwalificeren als fastfood-leesvoer.

Dit boek is een aanrader voor lezers vanaf 17 jaar die zin hebben in een vlot leesbare detective met thriller-elementen.

Dit boek is vertaald door Elise Kuip