Ik kreeg een mail in mijn blogmailbox. ANP fair licensing had geconstateerd dat ik een foto van hen had gebruikt. Maar, in alle eerlijkheid: ze noemen zichzelf ‘fair’, maar ik vond ze niet zo fair naar mij toe…

De situatie

In de eerste jaren van mijn blog maakte ik veel gebruik van gratis stockfoto’s. De meeste daarvan kwamen van Pexels en Pixabay, maar soms trok ik ook iets random van internet. Ja, stom, dat weet ik nu.

Een van de onderwerpen waar ik foto’s voor van internet moest trekken, was Sinterklaas. Gratis stockfoto-sites hebben niet altijd Sinterklaas-afbeeldingen in hun aanbod. Dus ja, dat was wel eens zoeken, en dan ging ik ook wel eens breder zoeken dan die sites. En zo kwam ik, in het najaar van 2019, het eerste jaar van mijn blog, uit bij een foto die later van ANP bleek te zijn.

En ja, ik had dat veel beter moeten checken, beter moeten uitzoeken, ik had van alles beter moeten doen. Ik had die foto niet zomaar mogen gebruiken, en ik bied bij deze mijn diepe verontschuldigingen aan aan de maker van die foto. Mijn welgemeende, oprechte excuses.

Het betrof een foto waarop cadeautjes in Sinterklaaspapier stonden voor een open haard. Op een van de inpakpapiertjes stonden zwarte Pietjes. Met andere woorden: die foto heb ik na dat jaar en na die blogpost nooit meer gebruikt. De blogpost is, van het moment van publiceren tot het moment dat ANP mij contactte, 70 keer bekeken. Voor het beeld: momenteel is het een rustige dag op mijn blog als er minder dan 175 views per dag zijn.

De mailwisseling

Ik kreeg dus een mail in mijn blogmailbox. Ik zou een foto onrechtmatig hebben gebruikt. Bijgevoegd was een minuscuul screenshot wat bij uitvergroten alleen maar pixelig werd, en waar zowel de datum van de blogpost, als de titel als de datum waarop het screenshot genomen was niet te zien was. Ik had dus mijn twijfels bij de legitimiteit van deze mail, en ging op onderzoek uit. Ook reageerde ik meteen op de mail, waarbij ik aangaf dat ik schrok van de mail en dat ik me er niet bewust van was dat ik een overtreding had begaan. Ook verwijderde ik de foto.

Deed er niet toe. Ik moest betalen. 210 euro. Meteen aftikken graag.

Ik gaf aan dat de blogpost oud was, dat er maar weinig views op waren geweest en dat ik geen geld verdien met mijn blog. Sterker nog: ik leg er geld op toe.

Deed er niet toe. Ik moest betalen.

Ik gaf aan dat het in het begin van mijn blog was geweest, dat ik er veel van had geleerd, en dat ik van uitkering onder het minimumloon moet rondkomen.

Deed er niet toe. Ik moest betalen.

Ik gaf aan dat ik goede intenties had gehad, en in ieder geval geen verkeerde intenties.

Deed er niet toe. Ik moest betalen.

Ik gaf aan dat ik niet kon zien wanneer het vergrijp was geconstateerd (dat doet er wel toe, want dat zegt iets over of zij deze claim mogen maken). Het vergrijp was immers al 6,5 jaar geleden.

Toen pas kreeg ik een screenshot met een duidelijke foto, de titel van de blogpost, de datum van publicatie en de datum waarop zij dat hadden geconstateerd. Zij hadden het op de eerste dag van de maand geconstateerd, en mailden mij op de 24e van diezelfde maand.

Ik vroeg of er een andere schikking mogelijk was, gezien het beperkte aantal views, en stelde een bedrag per view voor.

Nee. Ik moest het hele bedrag wat zij wilden betalen.

Ik vroeg ze rekening te houden met de omvang van mijn blog, zeker op het moment waarop het vergrijp plaatsvond, en dat het in mijn eerste jaar van mijn blog was (je zou kunnen zeggen dat ik nog lerende was in die tijd. Of “in opleiding tot blogger”).

De ene persoon (ik kreeg steeds reactie van een ander persoon, en vermoed daarom dat er een groep stagiairs mijn casus zat te behandelen) zei vervolgens dat er al rekening was gehouden met het feit dat mijn blog maar klein was, de ander zei dat de omvang van mijn blog niet uitmaakte, want ik had al voordeel gehad van de foto en het vergrijp was al gepleegd.

En dat ik moest betalen.

De dreigementen

Na een week (ik breng je even in herinnering dat ze drie weken hebben gewacht tussen het constateren en mij mailen) kwam er een mail dat als ik niet snel betaalde, er “andere maatregelen” werden getroffen, en dat ze het nu “op een redelijke en minnelijke wijze” probeerden op te lossen en “verdere maatregelen” te voorkomen.

Na een week.

Ik vroeg om een betalingsregeling, ik legde uit hoe groot het bedrag voor mij was.

Nee. Alleen, als ik daarvoor in aanmerking kwam, via Klarna.

Kortom: zorg maar dat je in een keer 210 euro over kan maken of steek jezelf in de schulden.

Na een week. Een week. 7 dagen. Ik had binnen 7 dagen 210 euro ergens vandaan moeten toveren. Want na een week stuurden ze al herinneringen.

Ik heb betaald. Ik heb uiteraard uitgebreid gecontroleerd of het echt naar ANP Fair licensing ging.

En ja, ik heb ook met het juridisch loket gebeld. Die reageerden niet. Of in ieder geval niet binnen een week. En binnen die tijd kreeg ik al dreigementen met “andere maatregelen”.

Waarom ik ANP fair licensing niet fair vind

En dat vind ik niet fair. Ik vind het niet fair dat ik geen betalingsregeling kan treffen. Ik vind het niet fair dat er na een week al gedreigd wordt met “verdere maatregelen” (mijn voorzichtige inschatting is dat dat een deurwaarder of incassobureau oid zou zijn). Ik vind het niet fair dat er 3 weken gewacht kan worden met mij mailen na constatering, maar dat ik binnen een week het bedrag moet ophoesten. In zijn geheel.

En ik vind het niet fair dat er geen rekening gehouden wordt met het feit dat ik een klein inkomen heb. Dat er geen andere betalingsregeling mogelijk is dan Klarna. Dat het vergrijp al 6,5 jaar geleden is, maar ik wel in een week een (voor mij) fors bedrag moet ophoesten. Een bedrag dat verhoudingsgewijs ook best fors is, 3 euro per view. No way dat ik dat ooit ga verdienen met mijn blog.

Ik vind dat ANP zich naar mij toe star, rigide en inflexibel heeft opgesteld, en dat vind ik niet fair.