Het verhaal

Het is januari, en Judith Potts zwemt in de rivier. Irritant genoeg heeft ze daar een ontmoeting met eerst een dode eend en daarna een zwaan. Best storend, want Judith was tijdens het zwemmen aan het nadenken over iets wat haar dwarszat in het cryptogram dat die ochtend in de krant had gestaan. Het leek wel alsof daar een verborgen boodschap in zat…

Geërgerd besluit ze haar zwempartij voortijdig af te breken. Daardoor komt ze precies op tijd thuis: de telefoon rinkelt. Het is Sir Peter Bailey, die Judith “vriendelijk verzoekt” (lees: sommeert) om naar zijn pre-huwelijksfeest te komen. Diezelfde dag graag. Hij gaat morgen trouwen met Jenny Page, en hij vreest dat er op het feest van vandaag iets ergs zal voorvallen.

Judith, Becks en Suzie hebben wel zin in een feestje (en vooral in gratis drank en hapjes), dus ze gaan. Tijdens het feest gebeurt er inderdaad iets ergs: Sir Peter komt onder een zware kast terecht. Hij is dood. Was het een ongeluk, of toch moord?

Tannika, de vrouwelijke inspecteur van de politie uit het vorige boek, is al snel ter plaatse. Zij denkt, net als Judith, dat Sir Peter vermoord is en start een onderzoek. Maar Tannika is slechts waarnemend leidinggevende, en als de echte leidinggevende terugkomt, wordt Tannika op een zijspoor gezet.

Tannika laat het daar niet bij zitten. Zij gelooft niet dat het een ongeluk was, en dus vraagt ze Judith en haar vriendinnen om hulp. Uiteraard neemt de Marlow Moordclub deze zaak aan, maar het lijkt een ondoordringbaar raadsel. Sir Peter is gevonden in een afgesloten kamer. Alleen. Er is maar een sleutel van die kamer, en die had Sir Peter in zijn zak. Er is niemand door het raam naar buiten gegaan. Hoe heeft deze moord kunnen plaatsvinden? Of was het toch een ongeluk?

Mijn mening

De vier vrouwen van De Marlow Moordclub zijn terug, en tip voor moordenaars (en omhoog gevallen rechercheurs): onderschat deze vrouwen niet. Hun vriendschap is sterker en de vrouwen zijn slimmer dan je verwacht!

Judith is een moderne en vrijzinnige variant op Miss Marple. Ze is wat slordiger in haar uiterlijk en huis dan Miss Marple (maar goed, Miss Marple had dienstmeisjes, dus dat telt niet), maar ze is net zo scherp van geest en legt op dezelfde manier als Miss Marple ongebruikelijke en onverwachte verbanden.

Dit verhaal heeft een lange aanloop, ondanks de dode eend, de interactie met de zwaan en de moord op een pre-bruiloftsfeest. Het lijk is er snel (ook als je de dode eend niet meetelt), maar het duurt even voor alle puzzelstukjes op tafel liggen. Dit boek was eigenlijk iets te rustig voor mijn volle hoofd, dus het duurde lang om dit boek uit te lezen.

Wat maakte dan dat ik dit boek wel wilde uitlezen? Nou, de puzzel zit heel erg goed in elkaar. Ik dacht het hele boek dat ik de “hoe” doorhad, maar dat bleek toch totaal anders te zitten. Dit is een boek waar je af en toe over kan nadenken en puzzelen zonder dat het je leven gaat beheersen. Het is een fijne afleiding.

Je wil, ondanks het rustige verteltempo, toch weten hoe het zit. Er zit gewoon iets heel intrigerends in de puzzel: een howdunnit en whodunnit in een, in combinatie met een locked room mysterie. Niet alleen zijn daar drie verschillende subgenres in een, maar ook is dit een boek waar de puzzelstukjes regelmatig helemaal anders komen te liggen, waardoor je toch steeds teruggetrokken wordt naar dit boek.

De kunst van het cryptogrammen maken komt op meerdere manieren aan bod en van pas. Judith is namelijk cryptogrammenmaker, en niet alleen is er een cryptogram-raadsel om op te lossen, maar ook komt er tussendoor regelmatig een tip voor cryptogrammen voorbij. O, en Judith benadert iedere moordzaak natuurlijk ook als een cryptogram, dus ze is min of meer verplicht om ze op te lossen, als puzzelmaker.

Dit boek heeft lekker grote letters, ze hadden iets dikker gedrukt mogen zijn. De letters waren een beetje grijzig in plaats van echt zwart. Dat kan aan mijn (bieb)exemplaar liggen, maar ik vind het wel iets om even te noemen: er is dus een druk waarbij de letters niet zo dik gedrukt zijn als je misschien zou verwachten op basis van het formaat van de letters. Tip voor de uitgeverij: de letters iets dikker aanzetten.

De grote letters maken dit ook een goed nachtkastje-boek. Iedere avond een of twee hoofdstukken en je hebt in bed iets anders om over na te denken dan de sores op je werk, de vijftienmiljoen dingen die je nog moet regelen voor je verhuizing/verbouwing/event/grote levensverandering of alle mental load die je draagt.

Dit boek is een aanrader voor de liefhebbers van cozy crime. Bonus: je hoeft deel 1 niet per se te lezen in dit verhaal te kunnen volgen. Ik hoor van veel mensen dat het eerste deel dat ze het eerste deel wat verwarrend en complex vinden, dus het is fijn dat je ook goed in dit deel kunt instappen in de serie.

Dit boek is vertaald door Fanneke Cnossen