Ik lees veel en bijna alle boeken krijgen een kans. Maar in de loop van de jaren ben ik erachter gekomen dat er een aantal genres en subgenres zijn waar ik niets mee heb. Ik vind de boeken in die genres vaak niet leuk, ze passen niet goed bij me, en voor mij is het bijna een afknapper als een boek in dat genre valt. Vandaag deel ik de genres en subgenres waar ik niets mee heb.

Wat is het verschil tussen een genre en een subgenre?

Een genre is, aldus de DBNL, een aanduiding voor inhoudelijk of formeel bepaalde soorten of klassen teksten. Oftewel: een manier om te zeggen ‘he, deze teksten hebben allemaal dezelfde elementen en/of zijn ongeveer even oud/van hetzelfde niveau/komen op deze punten met elkaar overeen’. Thrillers is zo’n genre. Historische romans is ook een genre. Maar wat is dan een subgenre? Dat is als er binnen dat genre weer een apart clubje ontstaat dat zowel aan de kenmerken van het genre als een set kenmerken die specifiek voor hen zijn.

De makkelijkste manier om dit uit te leggen is denk ik de middelbare school als metafoor nemen. Op de middelbare school was je allemaal scholier. En je was ook allemaal puber. Maar je was niet allemaal jongen, of allemaal meisje. Je zat mogelijk niet allemaal op hetzelfde niveau (bij een scholengemeenschap), deed niet allemaal hetzelfde profiel, vond niet allemaal dezelfde vakken leuk. Dat waren dan weer subgroepjes. Zo werkt het ook met boeken.

Genres en subgenres waar ik niets mee heb

Dark academia. Jongen en meisje op school, vaak een dure school/eliteschool/exclusieve school. Een van de twee heeft een duister geheim en komt uit een Heel Rijke/Belangrijke Familie. De ander is doorgaans armer en zit vaak met een beurs op school. Ze vinden elkaar leuk, maar een van de twee (meestal de Rijke/Belangrijke) heeft een paar lijken in de kast. Ze dansen een heel boek om elkaar heen. En nog een boek. En nog een. Nee, dit is niet mijn genre. Voorspelbaar, weinig variatie en fantasie, veel van hetzelfde.

Scandinavische thrillers. Ik ben echt dol op kou en ijs en donker, maar met scandinavische thrillers heb ik niets. Dat desolate grimmige sfeertje is niets voor mij, ik merk dat het bij mij herinneringen oproept aan mijn depressies. Bedankt maar nee, bedankt. Ik lees liever iets anders. Gelukkig zijn er genoeg andersoortige thrillers.

Boeken van politici of over de politiek. Ja, ik ben dol op de Katoren-boeken van Jan Terlouw. Maar ik heb niets net al die politici die een boek gaan schrijven wat altijd net voor de verkiezingen uit komt, waarin ze uitleggen waarom zij en alleen zij de het land zouden moeten leiden. Of politici die hun memoires (laten) schrijven en publiceren (ook hier wordt vaak gebruik gemaakt van ghostwriters). Het zijn boeken die goed verkopen (en daarom wil een uitgeverij ze graag uitgeven), maar het zijn niet echt lekkere leesboeken of boeken waarmee je lekker op de bank kruipt met een kop thee. Daarbij: kamerleden verdienen echt genoeg (8888 euro bruto per maand, minimaal) en ministers en staatssecretarissen ook. Je hoeft hun beurs echt niet te spekken met wat extra inkomen. Dus waarom geven ze dan een boek uit, zo lekker handig voor de verkiezingen? Zodat ze jou kunnen overtuigen van hun gelijk, zodat jij op ze stemt. En sorry, maar daar leen ik me niet voor. Maatschappijleer heb ik op school al gehad, dankjewel.

Horror. Prima als jij graag horror leest, maar ik hou niet van eng doen om het eng doen. Dus als je het niet erg vindt, lees ik iets anders. Bedankt!

Boeken die in eigen beheer zijn uitgegeven. Dit kan een goede zet zijn, maar dan moet je als auteur wel een goed team om je heen hebben staan. In dat team moet op zijn minst een goede redacteur zitten, een goede vormgever, iemand die goed is in de marketing en communicatie, en een auteur die tegen kritiek kan. Dat zijn eigenlijk alleen de auteurs die al meerdere boeken bij een reguliere uitgeverij hebben gepubliceerd en overstappen naar eigen beheer omdat ze meer willen verdienen/meer controle willen houden op het proces/meer eigen inbreng willen hebben. Daarnaast is er ook nog een groep auteurs die hun boeken niet aan de man krijgen bij uitgeverijen, en het dus in eigen beheer uitgeven (al dan niet met wat ondersteuning van BoekScout oid). Dat kan zijn omdat het publiek te klein is (en dan kan het best een goed boek zijn maar als er te weinig mensen zijn om het aan te verkopen begint een uitgeverij er niet aan), maar er zit ook een flinke groep tussen de zelf-uitgevers die gewoon geen goed verhaal geschreven heeft, of die er niet tegen kunnen als iemand met een rode pen door hun werk gaat, of die hun persoonlijke boodschap wel erg hard door de tekst en de strot van de lezer duwen.

(Auto)biografieen van sporters. Ik lees sowieso al geen sportboeken, maar biografieen van sporters al helemaal niet. Ten eerste omdat het meestal niet door de sporter zelf geschreven is maar door een ander (al dan niet als ghostwriter), ten tweede omdat ik geklets over sport sowieso niet boeiend vind en ten derde omdat ik het vaak wel erg optimistisch vindt om op of zelfs voor je 30e al een biografie uit te brengen. Als in: dan heeft je leven echt vanaf je basisschool tot dat moment alleen maar om de sport gedraaid, al het andere is blijven liggen. Wat heb je dan te vertellen over het leven?

Oorlogsboeken. Er zijn mensen die dat een heerlijk sfeertje vinden. Ik niet. Oorlog is stom. Elkaar bevechten om een meter land is stom. In oorlogen gaan mensen dood. En ja, ik snap dat hele ‘opdat wij niet vergeten’-stuk. Maar ik weet niet hoor, momenteel krijgen we wekelijks, zo niet dagelijks oorlog voorgeschoteld op tv, dus vergeten doe ik het niet echt. Mag ik dan daarna mijn gedachten verzetten met een boek? Mooi. En weet je? Dat gaat echt een stuk makkelijker als dat boek niet over oorlog gaat.