Let op: deze recensie bevat spoilers over het eerste deel van de Artefacts of Ouranos-serie.

Het verhaal

Het is een paar weken na het einde van het vorige deel. Nadir, de Auroraprins en zoon van de ergste vijand van Lor, heeft haar laten ontvoeren en in zijn buitenhuis laten opsluiten. Iedere dag stelt hij haar dezelfde vragen, iedere dag geeft Lor hetzelfde antwoord: ze werkt pas mee als Tristan en Willow bevrijd worden uit Nostraza, de gevangenis van Aurora.

Nadir weet dat Lor iets verbergt, en hij hoopt dat het is wat hij denkt dat het is. Dat zou namelijk betekenen dat hij Lor kan gebruiken om zijn eigen doelen te bereiken. Maar Lor wil niet meer gebruikt, toegeëigend of opgeëist worden. Ze wil mogen zijn wie ze is.

Nadir en Lor komen tot de conclusie dat er, om hun doelen te bereiken, maar een mogelijkheid is: samenwerken. Maar die samenwerking gaat niet zonder slag of stoot…

Mijn mening

Dit boek heeft meer diepgang dan het vorige deel. Daardoor ook minder humor, wat ik een nadeel vind. De humor maakte dit boek namelijk juist zo lekker om door te blijven lezen. Het verhaal focust niet alleen op Lor en Nadir, maar ook op wat er zo’n 300 jaar geleden is gebeurd, wat de aanleiding is geweest voor de huidige geopolitieke situatie in Ouranos en de oorzaak van de buitengewone belangstelling van zowel de Zonnekoning als de koning van het Aurora voor Lor.

Ik zag in dit deel gelijkenissen met De Glazen Troon en ATOCAR, al zag ik ook een hintje naar Harry Potter. Zoals ik in mijn recensie van het eerste deel al zei: dit is niet de fantasyserie die je leest voor de originele ideeën. Het is lekker leesvoer (al is het iets minder een zeebanket-boek dan het eerste deel), maar niet zo wereldschokkend als Sarah J. Maas of Rowling.

In dit boek zitten 18+ scènes. Ik vond het soms wel storend hoe veel, vaak en gedetailleerd die waren. Ook de eindeloze feestjes en de zoektocht door de Burcht waren te veel en te lang. Die tijd had beter gebruikt kunnen worden, bijvoorbeeld door de band tussen Lor en haar magie wat uit te diepen.

De taalfouten in dit boek vond ik storend, want het zijn er nogal veel. Ik hoop dat de uitgever daar even naar kijkt bij een herdruk. Onder andere de sterke werkwoorden zijn vaak niet goed vervoegd (‘hij wilt’ in plaats van ‘hij wil’).

Lekker tussendoortje voor liefhebbers van fantasy die 18 jaar of ouder zijn. Ja, ik zeg het nog een keer, want de bieb had dit boek bij de D-boeken gezet. De serie is echt niet voor 15-jarigen, daarvoor zit er te veel seks in. Als een auteur zelf zegt dat haar werk voor volwassenen is, moet je dat misschien ook even aannemen.

Ook dit boek eindigt met een flinke cliffhanger, dus zorg dat je, als het even kan, het volgende deel klaar hebt liggen. Ik moet (op het moment van schrijven) nog minstens twee maanden wachten tot het volgende deel uit komt, en eehm… Daarvoor wil ik iets te graag weten hoe het verder gaat. En ik hoop dat Tuli iets meer op het verhaal gaat focussen, want ik ben vooral benieuwd hoe dat verder gaat.

NB: ik haal hier toch even aan wat de auteur zelf ook over haar werk zegt: dit is een serie voor volwassenen. Het is geen YA, en er zitten scenes in die in een verfilming duidelijk voor boven de 18 zouden zijn.

Dit boek is vertaald door Mariëlla Manfré