Het verhaal

Na een jaar in Zweden komt David weer thuis in Lingerdam. Veel dingen zijn hetzelfde, maar niet alles. Zo is zijn beste vriendin Nina nog steeds op Curaçao, waar ze de bruiloft van haar nicht viert. Het voetbalteam van David gaat op de eerste dag dat hij thuis is twee weken op kamp, en in David zijn boomhut ligt een vreemde man te slapen.

David besluit bij de vreemde man te gaan kijken. Hij zegt dat hij Oscar heet, en hij houdt van anagrammen, oftewel: woorden door elkaar husselen. David sluit vriendschap met Oscar, geeft hem te eten en ze gaan samen schaken. Niet iedereen is blij met een dakloze in de buurt, maar David besluit dat Oscar een goed mens is en dus helpt hij hem.

Dan is het straatfeest, het grootste feest van het jaar. En op het moment dat David bij een van de buren een taart wil gaan halen, ziet hij de buurvrouw dood op de keukenvloer liggen. Ze is vermoord. En nog erger: David ziet Oscar wegrennen uit de tuin van de vermoorde buurvrouw…

David is er rotsvast van overtuigd dat Oscar niet de moordenaar is, maar de politie denkt daar duidelijk anders over. Rechercheur Harko Haringsma, die over een maand met pensioen gaat, heeft min of meer al besloten dat Oscar schuldig is. David is het daar niet mee eens, en hij besluit om met zijn beste vriendin Nina op onderzoek uit te gaan. Maar een moordenaar pakken is niet zonder gevaar…

Mijn mening

Het verhaal komt wat traag op gang voor een hedendaags kinderboek. Er hadden in het begin een paar hoofdstukken uit gekund (ik zag bijvoorbeeld niet de meerwaarde van het voetbalteam dat op kamp gaat, behalve om Davids eenzaamheid te benadrukken, maar goed, zonder voetbalteam is hij net zo eenzaam als wanneer ze op kamp gaan), of vervangen door een hoofdstuk met een extra hint naar de dader. Zeker voor kinderen is dat geen overdreven luxe.

Maar dan komt de vaart erin: David ontdekt een lijk, worstelt met zijn vriendschappen (niet in de laatste plaats omdat hij iemand die hij als een vriend ziet moet verraden) en hij heeft een warrige vader die nog in de rouw is – of toch niet? Ik zou zeggen dat dit boek enorm veel thema’s aanstipt op een hele zachte en vriendelijke manier, en daarmee een goed startpunt kan zijn voor een gesprek over vriendschap, rouw, verliefdheid en dingen die veranderen terwijl jij niet wil dat ze veranderen.

David en Nina pakken hun onderzoek aan als volwassenen, maar ze vergeten (of “vergeten”) af en toe dat ze niet van de politie zijn en dus niet zomaar van alles kunnen onderzoeken of overal naar binnen kunnen gaan. Dat zorgt wel eens voor problemen, en misschien was het beter geweest als er ook wat aandacht was geweest voor de problemen die dat kan veroorzaken. Tegelijkertijd: niemand deed moeilijk over de Apeketting van de Stampertjes, dus misschien hebben we langzaamaan weer het vertrouwen in kinderen dat ze het verschil weten tussen fictie en ‘wat je in het echte leven kan doen’.

Mooi in dit verhaal is de tegenstelling tussen oud en jong: de banden tussen David en de oudere buren, David die vriendschap sluit met Oscar, de jonge en de oude rechercheur en uiteraard David tegen de oude rechercheur. Het verhaal stipt hierdoor ook respect voor ouderen aan – maar dat ouderen ook fouten kunnen maken en dat het oke is om je fouten toe te geven.

Dit boek is ook leuk om voor te lezen in de klas! Niet in de laatste plaats omdat je er een hele leuke taalles aan kan koppelen over anagrammen, en leerlingen kunt laten stoeien met hun eigen namen en woorden, net zoals Oscar en David samen doen.

Dit is een kinderboek, maar het is zeker niet kinderachtig. Soms was het zo spannend dat ik ook met een verhoogde hartslag zat te lezen. Met andere woorden: dit is ook een leuk boek om voor te lezen in de klas (en dat de leerkracht het ook een leuk boek vindt om voor te lezen) of om bijvoorbeeld samen te lezen als opa/oma/tante/oom en kleinkind/tantezegger.

Dit boek is een aanrader voor stoere lezers die het aankunnen om over een moord en beginnende puberproblemen (vriendschappen die veranderen, je plek vinden in die veranderingen) te lezen.