Toen ik op Instagram vroeg of mensen zodra ze een boek uit hadden meteen aan een nieuw boek begonnen of juist niet, gaven veel Instagrammers aan dat ze meteen aan een nieuw boek begonnen, “want er staat nog zo veel op mijn TBR”. En ik heb dat helemaal niet. Ja, er staat heel veel op mijn leeslijstje (Naomi en ik maken er regelmatig grapjes over), maar ik voel niet de druk van dat leeslijstje. En ik denk dat ik weet waarom.

Mijn leeslijstje (TBR) is geen to do-list

Voor mij is mijn leeslijstje geen to do-list. Net zoals ik in een pretpark niet dwangmatig alle attracties afstreep maar gewoon de ritjes maak die ik wil maken, kies ik van mijn leeslijstje de boeken die op dat moment wil lezen. Sommige boeken moet ik niet lezen als ik niet lekker in mijn vel zit, of als mijn leven heel druk is. Sommige boeken kan ik juist waarderen in die periodes, en niet als ik ruimte in mijn hoofd heb. Soms zijn er veel nieuwe of onzekere dingen in mijn leven, en dan kan het helpen om even alleen maar bekende boeken of bekende auteurs te lezen. En soms heb ik behoefte aan nieuwe dingen, en dan ga ik juist op zoek naar nieuwe boeken, series en auteurs.

Met andere woorden: mijn leeslijstje is niet een to-do-lijstje (wat ik vooral met ‘klusjes doen’ associeer). Ik streef er niet naar om zo veel mogelijk te lezen, of om zo veel mogelijk boeken af te strepen. Voor mij is lezen een hobby, en daar horen geen klusjes, moetjes of to do’s bij.

Ik lees niet om zo veel mogelijk te lezen, of zo snel mogelijk. Een boek mag bij mij even een poosje bezinken als dat nodig is, en hoeft niet meteen plaats te maken voor een volgend boek omdat er nog zoveel boeken op mijn leeslijstje staan. En nee, ik heb ook geen stress over welk boek ik na mijn huidige boek ga lezen. Ik wil gewoon lekker lezen. Op mijn tempo.

Mijn leeslijstje (TBR) is een wijnkelder

Voor mij is mijn leeslijstje als een wijnkelder. Of, als je anti-alcoholvergelijkingen bent: een voorraadkast waarin alles oneindig houdbaar is. Op het moment dat ik zin heb in een bepaald boek ga ik naar de bieb (mijn budget staat kopen niet altijd toe, dus ik ben grootverbruiker van de bieb), neem het boek mee naar huis en ga het daar lekker lezen. Boeken mogen een poosje op die lijst staan. Ik kom er wel aan toe als ik eraan toe ben. Of ik kom er niet aan toe. Ook goed, want niemand hoeft iets met dat lijstje als ik er niet meer ben. Dus als ik niet al die boeken op dat lijstje kan lezen voor ik er niet meer ben? Geen probleem, want ik heb de boeken gelezen die ik wilde lezen.

En ja, dat kan ook betekenen dat boeken jaren op mijn lijstje staan. Is dat erg? Ik vind van niet. Het is voor mij een hobby, geen wedstrijd.

Want dat is wat ik ook een beetje proef in al die reacties: een drang, een soort intrinsieke push om zo snel mogelijk zo veel mogelijk boeken te lezen. Ik denk dat ik daarom mijn leeslijstje als een wijnkelder zie: wijn is (voor zover ik er verstand van heb), iets wat niet alleen kan rijpen, maar ook rustig en met aandacht genuttigd wordt. Wijn is iets wat je niet hap slik weg consumeert, maar wat je zorgvuldig kiest voor het moment.

En dat is hoe ik graag lees: op mijn tempo, met aandacht, zorgvuldig gekozen voor het moment. Lees ik een paar dagen niet? Geen probleem. Herlees ik een paar boeken? Ook geen probleem. Lezen is voor mij iets wat ik doe om te ontspannen. En als de boeken dat niet doen, kunnen ze prima in die wijnkelder blijven liggen, want niemand heeft er last van. Nee, echt niemand, want dat lijstje hou ik nergens echt bij. Ik heb een imaginaire wijnkelder vol boeken. En voor mij werkt dat prima.