Een flinke poos geleden schreef ik een blogpost over die ene keer dat ik de ‘hallo ik ben een blogger’-kaart trok. Kort samengevat: ik had thee besteld bij een theewinkeltje en die thee werd niet geleverd, en niet geleverd, en niet geleverd. Na een aantal maanden (!!) wachten zei ik dat ik mijn geld terug wilde of anders aangifte zou gaan doen van oplichting, en dat ik als blogger over hen had willen schrijven. Toen pas konden ze reageren, en deden ze behoorlijk zielig (‘ja we willen wel vervangende thee voor je uitzoeken maar ik heb de indruk dat je dat niet meer wil…’). Ik kreeg mijn geld netjes terug, gelukkig, maar het bleek dat er meer mensen problemen hadden met dit theewinkeltje…

Waaronder personeelsleden. Jep, personeelsleden hadden ook problemen met het theewinkeltje. Waarom? Omdat ze niet uitbetaald werden. Die zaten dus ook op hun geld te wachten… En toen zij geen gehoor kregen, gingen ze naar BOOS van BNNVARA.

Oké, en dan nu de extra ‘tea’: op het moment dat de medewerkers niet meer uitbetaald kregen (november), zat ik ook te wachten op thee. Het ‘excuus’ naar mij toe was dat er leveringsproblemen waren. Iets zegt me dat deze ‘leveringsproblemen’ kwamen doordat ze die leveranciers net zo goed betaalden als hun personeel (lees: niet). En heel gek, als je niet betaalt, krijg je ook geen producten.

Dat geldgebrek kwam natuurlijk grotendeels doordat er geen klanten waren. Geen klanten, geen verkoop, geen verkoop, geen geld, geen geld, geen inkoop, geen inkoop, geen klanten, geen klanten, geen geld… Maar dan vraag ik me wel af: als ze en geen thee hadden en geen klanten: waar had men het dan zo ontiegelijk druk mee dat mijn bestelling twee maanden op een reactie moest wachten? (Inclusief het reageren op mails, want zelfs dat gebeurde pas na dreigen met aangifte en de uiteraard extreem belangrijke vakantie van de mailtjesafhandelaar – niet de man die hier in beeld is). Wat was er zo belangrijk en allesomvattend dat het geen probleem was om 2 maanden wel al geld in ontvangst te hebben genomen maar geen enkel teken van leven te geven?

Daarbij, als je de mailtjesafhandelaar/eigenaar in een VOF bent en je bent ‘meerdere problemen aan het oplossen’, dan lijkt het me echt een heel stom idee om 1) het moeilijk te vinden om slecht nieuws te communiceren en dus maar niets te communiceren, 2) mensen gewoon niet te betalen of bestellingen niet te verzenden en 3) op vakantie gaan/een week vakantie opnemen als je bedrijf dusdanige problemen heeft dat je mede-eigenaar op het punt staat failliet verklaard te worden (want die vakantie was eind december/begin januari en dat faillissement was dus 10 januari. Voor zover ik weet loop je niet op een ochtend de rechtbank binnen ‘hallo ik wil failliet verklaard worden’ en is het dan diezelfde dag geregeld. Zo werkt het met thee bestellen al niet, en failliet verklaren gaat toch wel over meer geld dan wat zakjes thee).

Ik snap echt dat mijn bestelling voor hen geen wereldbedrag is, maar voor mij is het veel geld. Ik trakteer mezelf 1 a 2 keer per jaar op een bestelling losse thee, en dit was mijn najaarstraktatie/kerstpakketje voor mezelf. Dan is het heel zuur als er en geen thee en geen reactie en geen geld terug komt.

Mijn geld heb ik netjes teruggekregen (gelukkig), enkele dagen daarna is een van de twee VOF-leden failliet verklaard (echt pakweg een week daarna). Dat is de man in het filmpje, en nogmaals: dat is niet degene waar ik mee gecommuniceerd heb. Ik heb wel gecommuniceerd met een van de andere ‘spelers’ in dit filmpje.

Ik ben nog steeds niet te spreken over de manier van communiceren van deze theewinkel, en ik vermoed dat men hoopte dat ik mijn bestelling zou vergeten, zodat er een ‘schuldeiser’ minder was. Nogmaals, het bedrag waar het bij mij over ging was echt niet zo groot als de schuld die de theewinkel bij de dames in het filmpje heeft (en ook niet bij de andere gedupeerde personeelsleden), maar ik vind het van de zotte dat je thee op je website zet die je niet kan leveren, in de hoop dat je het lang genoeg kunt rekken om of de thee (ruim te laat) te leveren, de klant het vergeet of je failliet wordt verklaard zodat je niet meer hoeft te leveren (en weet dat je dan als consument achteraan in de rij met schuldeisers staat, want jouw openstaande bedrag is een stuk kleiner dan het bedrag dat open staat bij de verhuurder of bij het personeel).

Daarnaast, in deze bewuste tijden, is het denk ik ook goed om te bedenken aan welke bedrijven je je geld geeft. Ik geef mijn geld graag aan bedrijven die hun personeel netjes betalen en die eerlijk zijn tegen iedereen. O, en dat met dat luchtbed… Dat vind ik ook niet zo passend op een werkplek.

Wil je weter waar dit precies over ging? Lees dan deze blogpost!