Weet je, soms heb ik wat ethische bezwaren bij een boek. Niet om wie het heeft geschreven, maar vanwege de inhoud. En ik denk dat het goed is om die bezwaren eens even te bespreken. Daarom vandaag: 5 boeken waar ik ethische bezwaren bij heb.

Het programma van Suzanne Young. Deze serie geeft een nogal problematisch beeld van mentale gezondheid en de behandeling daarvan. Denk aan verplichte dagelijkse mentale screening op school omdat depressie een epidemie is, verplicht tijd doorbrengen in centra die moeten ‘helpen’, en het ergste: jongeren worden door ice-achtige mensen uit de klas geplukt als ze symptomen van depressie vertonen, worden gedwongen opgenomen, hun herinneringen worden gewist en als dat hun depressie niet laat verdwijnen, worden ze geopereerd en hun hersenen permanent aangepast. O, en ze mogen uiteraard niet terug naar hun eigen school na de behandeling, maar ze gaan naar een andere school, zodat ze niet opnieuw depressief kunnen worden. Juist, daar heb ik wat problemen mee.

Salto van Arndis Thorarinsdottir. Ik schreef het al in mijn recensie van dit boek, maar wat ik ontzettend jammer vond: het autisme erg stereotype neergezet. Eiki speelt geen fantasiespelletjes (hoi, ik heb heel veel fantasiespelletjes gespeeld en heb toch echt ook de diagnose), hij praat nauwelijks tot niet (ik ken genoeg ASS’ers die de oren van je hoofd kunnen kletsen) en hij smeert zijn poep op de muren (ik begrijp niet waarom auteurs dat beeld toch steeds tevoorschijn halen, hoe denken ze ons daar nou mee te helpen?). Ik vind dit echt een gemiste kans, want ondertussen zijn we volgens mij echt wel verder dan dat beeld.

Gozert van Pieter Koolwijk. Ook in dit boek zit een boodschap over mentale gezondheid waar ik bezwaren tegen heb. In dit boek is het een kind met psychoses die niet behandeld worden. Sterker nog: de conclusie is min of meer dat de psychose, met alle gevolgen van dien (en dit is echt een psychose die je leven overneemt), een normaal onderdeel van het leven is.

Hoe overleef ik alles wat anders gaat dan gedacht? van Francine Oomen. Oomen heeft zich vrij duidelijk uitgesproken tegen ‘al dat diagnostiseren van tegenwoordig’, maar dit boek zit vol met therapie. Verschillende delen van jezelf (komt o.a. uit de schema-therapie), vuur onder je emoties lager zetten (VERS), praten met verschillende delen van jezelf (trauma-therapie en ACT)… O, en als klap op de vuurpijl: dit laatste biedt Oomen tegenwoordig ook zelf aan. En drie keer raden wat de grote inzicht gevende situaties waren in dit boek… Juist.

Lotgenoten van Marit Vanstorm. Waar ik bezwaren bij had: het feit dat zowel Joszef als Jackie nu dezelfde bevoorrechte status hebben als de leden en oud-leden van Minerva zichzelf en elkaar toedichten, en daar ook gebruik van maken. Zo is er bijvoorbeeld op stel en sprong (binnen een week) een opname ergens geregeld voor Jackie waar normaliter maanden op gewacht moet worden, en is het voor haar nog gratis ook, terwijl er gewoonlijk een zak geld meegenomen moet worden. Dat zat me niet lekker.