Kunnen we het er even over hebben? Wij lezers hebben een aantal problemen waar niemand over praat. Dus dat gaan we vandaag doen: de lezersproblemen bespreken waar niemand over praat!

Deze blogpost is geschreven om te lezen met een knipoog en een korreltje zout

Je wil lezen, maar je moet werken. Hallo? Ik ben in een goed boek bezig, waarom moet ik naar mijn werk? Waarom kan ik niet gewoon betaald lezen? En als dat niet kan, wanneer wordt leesverlof een ding? Met name als er net een boek uit is waar we lang op hebben gewacht horen we gewoon leesverlof te krijgen.

Je wil lezen, maar je moet het huishouden doen. Of voor de kinderen zorgen, of weet ik veel. Iets wat je bij je boek weghoudt. Heel irritant, want die moordzaak lost zichzelf niet op, die magische strijdt voert zichzelf niet, en die twee ‘voor elkaar bestemden’ komen niet samen zonder onze supervisie. Dus waarom doet AI mijn afwas nog niet, hangt het de was nog niet op en maakt het de badkamer nog niet schoon?

Je boek eindigt met een cliffhanger en het volgende deel komt voorlopig nog niet uit. Oké, hier zijn we vaak niet superstil over, maar dit is wel een enorm probleem, dus we zouden hier veel meer lawaai over moeten maken. Waarom moeten we een jaar of soms nog langer wachten tot we weten hoe ons verhaal verder gaat?

Mensen kijken neer op wat je leest. Want we moeten allemaal Literatuur lezen, bij voorkeur geschreven door Mannen, want als mannen een spicy scene schrijven dan is dat alleen maar ondersteunend aan het plot, terwijl boeken geschreven door vrouwen met vrouwelijke hoofdpersonen iets zijn om enorm op neer te kijken, want het bestaat niet dat dat kwaliteit is, en als er een spicy scene in zit is het natuurlijk helemaal flut… Heb je er al eens over nagedacht waarom mannen zo graag willen dat we alleen maar boeken geschreven door mannen en vrouwen beschreven door mannen lezen? Juist…

Mensen kijken neer op hoe je leest. Kunnen we deze discussie voor eens en voor altijd afsluiten? Lezen is lezen. Of je dat nou doet met een fysiek boek, een ebook of een luisterboek, dat maakt niet uit. En als je graag wil gaan zeuren: er is een leescrisis. Zullen we die eerst oplossen en dan gaan miepen over hoe mensen lezen? Want lezen op welke manier dan ook is nog altijd beter dan niet lezen.

Mensen klagen dat je niet ‘in de realiteit leeft’ als je steeds met je neus in de boeken zit. Heb je de realiteit gezien? Dat bedoel ik.

Je zit in een leesdip. Leesdips kunnen heel lastig zijn, en bij een tijdelijke leesdip is het nog wel normaal om om hulp te vragen, maar als de leesdip langer duurt, is het een beetje als een ziekte: als het te lang duurt mag je er niet meer over klagen en moet je het in stilte (ver)dragen. Het goede nieuws: ik heb hier tips voor je!

Mannen klagen dat je ‘een onrealistisch hoge lat’ hebt als het gaat om relaties. Als het onrealistisch is om in een relatie te vragen dat je niet verkracht wordt en niet als een hersenloos, gedienstig en onderdanig wezen behandeld te worden, dan blijf ik met liefde vrijgezel.

Je bent de enige in jouw ‘bubbel’ die dat boek heeft gelezen. En dus kun je met niemand je ervaring delen, of het over het boek hebben, of speculeren over het vervolg…

Je bent volwassen en nu krijg je opeens geen complimentjes of stickers meer voor je gelezen boeken. Nee, opeens moet je ‘volwassen dingen doen’, en lezen is (tenzij het dus door Mannen geschreven Literatuur is) niet volwassen genoeg. En stickers? Die moet je opeens zelf kopen, en dat voelt toch anders…

Wat hebben wij lezers toch een zwaar leven… 😉