Het verhaal

Rosa en haar vrienden wonen nog steeds in hun gekraakte tuin. In dit boek komt Roza’s broertje Abel op bezoek. Hij is samen met de stiefvader van Rosa en zijn nieuwe vrouw naar Italië verhuisd aan het begin van het vorige boek, en komt nu op bezoek bij Rosa in Portugal. En Rosa heeft weer contact met haar oude vriendje Neuz. Maar het loopt allemaal niet zoals verwacht…

Want ondertussen is Esther hoogzwanger, wordt Abel verliefd, wil Neuz Rosa eerst niet terug en dan weer wel, maar Rosa voelt dat er iets niet goed zit. Wat moet ze doen? Er is iets met Abel, er is iets met Neuz, en er is ook iets wat Jonas enorm dwars zit. Moet Rosa dat allemaal oplossen? Hoe dan?

Mijn mening

Ik vond dit niet zo’n goed boek, als ik eerlijk ben. En ik ga hieronder proberen uit te leggen waarom.

De tijdlijn van de vorige boeken is nog verder door elkaar gehaald (Esther is een vriendin uit Den Bosch, en er wordt gesuggereerd dat ze een vriendin uit Groningen was, Abel speelt een actieve rol, maar om dat qua leeftijden te laten kloppen moet hij geboren zijn voor het eerste HOI-deel en Jonas zegt dat hij Abel nog kent als baby terwijl Roza en Jonas elkaar met elf jaar hebben leren kennen en niet met 12 jaar…). Ik begin me af te vragen of Oomen haar eigen boeken wel kent, en hoeveel ze bereid is aan te passen voor ‘de nieuwe delen’.

Nog iets wat me enorm tegenstaat: Oomen heeft zich vrij duidelijk uitgesproken tegen ‘al dat diagnostiseren van tegenwoordig’ (ter info voor haar: zonder diagnose krijg je je hulp niet vergoed en soms zelfs helemaal geen hulp, en therapie is vet duur als het niet vergoed wordt door je zorgverzekering), maar dit boek zit vol met therapie. Verschillende delen van jezelf (komt o.a. uit de schema-therapie), vuur onder je emoties lager zetten (VERS), praten met verschillende delen van jezelf (trauma-therapie en ACT)… O, en als klap op de vuurpijl: dit laatste biedt Oomen tegenwoordig ook zelf aan. En drie keer raden wat de grote inzicht gevende situaties waren in dit boek… Juist.

Ik merk dat Oomen hierdoor bij mij veel respect heeft verloren. Ik heb het gevoel dat ik niet zo zeer een Hoe Overleef Ik-boek heb gelezen, maar een boek om Voice Dialoges (en dan vooral bij haar) te promoten. Dat vind ik niet kunnen. Zeker niet in combinatie met kritiek op diagnoses geven, want zonder diagnose betaal je je blauw aan iemand die dat met jou kan gaan doen.

Een ander punt van kritiek: als je de voorkant bekijkt en de eerste paar hoofdstukken leest heb je eigenlijk de afloop van het verhaal al te pakken. Dat vond ik echt heel stom, omdat er daardoor niets verrassends meer is aan het boek.

Het verhaal zelf is veel wachten en onderbreken, mensen die elkaar onderbreken terwijl ze hadden beloofd dat niet te doen en heel veel monoloog-gesprekken. Een aantal dingen hebben 0 gevolgen (ook irritant, we zijn oud genoeg om niet meer een ‘alles komt goed en iedereen is blij’-einde nodig te hebben). Al met al vond ik dit boek dus geen aanwinst voor de serie.

Ik heb serieus getwijfeld of ik dit boek wel zou uitlezen. Ben ik blij dat ik het heb gedaan? Dat weet ik niet. Er zijn een paar dingetjes in het verhaal die ik fijn vond, maar er zijn ook een aantal dingen waar ik flinke kanttekeningen bij plaats.

Ik had de fans van deze serie een beter boek gegund. Ik weet niet of ik het volgende deel van deze serie ook ga lezen.