Het verhaal

Juna komt in een gezinshuis terecht, na een paar maanden op een groep te hebben gewoond. Thuis, bij haar moeder, dat ging niet goed. Maar Juna hoopt dat het in de toekomst wel weer goed kan gaan. Want ondanks het feit dat zij eigenlijk meer voor haar moeder moet zorgen dan dat haar moeder voor haar zorgt, houdt Juna wel van haar moeder en wil ze terug naar huis. En dus is het gezinshuis stom en vooral: geen thuis.

Lennon woont al jaren in dat huis. Alleen is het voor hem geen gezinshuis, maar echt zijn thuis. Zijn ouders zijn pas net een gezinshuis begonnen, en dat is nogal onhandig voor Lennon: opeens moet hij zijn huis en zijn ouders delen met jongeren die veel meer aandacht en zorg nodig hebben, zijn ouders laten veel regels los voor de lieve vrede en ze lijken af en toe te vergeten dat hij bestaat en dat hij het ook wel eens ergens moeilijk mee heeft.

Lennon wil niets van Juna weten: ze heeft een grote bek, is hem met opzet aan het stangen en uitdagen en probeert iedere regel van zijn ouders te overtreden. Hoe moet hij in deze chaos en met al die Probleemgevallen nou leren voor zijn eindexamen? Hij moet goede cijfers halen, want hij wil een basketbal-beurs krijgen voor een Amerikaanse universiteit. Dat kan toch zo niet?

Juna wil ook niets van Lennon weten: dat bevoorrechte kakkertje dat z’n hele leven in een mooi huis met twee liefhebbende ouders heeft gewoond en zich niets ergers voor kan stellen dan dat’ie zakt voor z’n rijbewijs. Wat weet hij nou van het echte leven af?

En toch… Misschien kunnen ze elkaar helpen. Misschien hebben elkaar wel nodig. Harder dan ze zelf willen toegeven. Tegen wil en dank ontstaat er een band tussen Juna en Lennon. Misschien kunnen ze wel iets leren van elkaar?

Mijn mening

Dit is een indrukwekkend en belangrijk boek dat vlot leest. Dit is een verhaal wat je moet lezen, want je hoort te weten dat deze wereld ook bestaat.

Juna is keihard met een klein hartje, en soms extreem raak met haar gedachten. Over hoe weinig Lennon van de wereld weet en hoe veilig en bevoorrecht hij is opgegroeid, zonder dat hij dat beseft. Lennon (genoemd naar het knuffelhondje van Jason Bhugwandass, de voorvechter van betere jeugdzorg?) komt over als een wat tegendraadse puber, die door de komst van de jongeren (en vooral van Juna) en het zakken voor zijn rijbewijs leert dat niet altijd alles vanzelf gaat. Dat plan A niet altijd doorgaat, en dat je dus wel na moet denken over plan B tot en met Z en ook een paar keer opnieuw moet beginnen – ook als je daar geen zin in hebt.

De auteur heeft op verschillende manieren ervaringen van jongeren in jeugdzorg verwerkt in haar boek. Ik vind dat extra waardevol omdat deze jongeren zelden een stem krijgen. Dit heeft ze overigens gedaan met toestemming van de jongeren in kwestie.

Natuurlijk is het een fictief verhaal, maar wel een eerlijk fictief verhaal: er is gebruik gemaakt de ervaringen van echte jongeren in de jeugdzorg (en dan met name van jongeren die niet thuis kunnen wonen) en de situatie van beide hoofdpersonen is zeer invoelbaar beschreven (Van Tongeren heeft ook gesproken met mensen waarvan de ouders, net als de ouders van Lennon, een gezinshuis zijn begonnen). Dit maakt het boek heftiger, maar ook eerlijker.

Dit is niet alleen een verhaal over twee jongeren, of over een gezinshuis, of over jeugdzorg. Het is alles tegelijk. En dat is soms overweldigend om te lezen, maar dan moet je je maar even beseffen dat als het voor jou al overweldigend is om te lezen, hoeveel groter is de tsunami van emoties dan als dat je leven is? Want dat is waar dit boek over gaat: over jongeren die midden in een tsunami van emoties en hulpverleners en ouders en verzorgers zitten en zich daarin, met hun eigen problematiek erbij (waarvan niemand ze echt leert om ermee om te gaan) staande moeten zien te houden.

Dit boek is een aanrader voor jongeren in dezelfde situatie (zowel die geplaatst zijn in een gezinshuis als van wie het huis opeens een gezinshuis is), hun ouders/verzorgers/hulpverleners/mentoren/andere naasten en mensen die interesse hebben in vergeten kinderen of jeugdzorg/pleegzorg in het algemeen.

Dit boek zou in iedere schoolbibliotheek moeten staan!