Het verhaal

Liv is een heel gewoon meisje. Ze zit bij het schooltoneel, ze heeft iedere donderdag serie-avondjes met haar beste vriendin Nadia en ze heeft een oudere boer, Alex, met wie ze iedere zondag naar de film gaat. Het liefst maffe, rare of aparte filmhuisfilms of horrorfilms. Maar op een noodlottige donderdag-serieavond krijgt Liv een telefoontje. Haar broer Alex heeft een ongeluk gehad en is met spoed naar het ziekenhuis gebracht.

Maar dat is nog niet het ergste: Alex heeft in de auto gereden met alcohol op, en bij het ongeluk was nog iemand betrokken. Een meisje. Zoë. En zij heeft het ongeluk niet overleefd. Zoë is dood, en dat is de schuld van Alex.

Liv is natuurlijk de zus van Alex, maar ze zat ook bij Zoë op school. Ze kenden elkaar. Liv rouwt om Zoë, maar ze is ook dolblij dat haar broer het ongeluk wel overleefd heeft. Dat maakt het ingewikkeld. Wat het ook ingewikkeld maakt, is dat iedereen op school het Liv kwalijk neemt wat haar broer heeft gedaan. Zij is immers ‘het zusje van’. Maar hoe eerlijk is dat? Liv is toch nog steeds gewoon Liv, en veel meer dan ‘het zusje van’? Of toch niet?

Mijn mening

Dit is een rauw en eerlijk verhaal over hoe het is om familie te zijn van iemand die iets heel ergs veroorzaakt heeft. Of dat nou een dodelijk ongeluk is of iets anders, dat doet er eigenlijk niet toe. Dit verhaal gaat over de familie van een dader. Over hoe je boos kunt zijn op iemand, maar ook van diegene kan houden, en over hoe ingewikkeld dat is. En over wat jij over je heen kunt krijgen als iemand in jouw familie iets doet wat een ander niet goedkeurt, en jij misschien ook niet, maar het blijft wel je familielid.

Van Tongeren schrijft voor jongeren, en daar horen ook de zwart-witte emoties van jongeren bij. De ‘wij/zij’-mentaliteit, de uitsluiting en het gebrek aan nuance. Volwassenen zouden met elkaar in gesprek gaan (tenminste, volwassenen met een volwassen brein en een volwassen manier van omgaan met hun emoties), jongeren beschikken nog niet over de mogelijkheid om bij zoiets heftigs zich in te leven in de kant van Liv, waardoor de situaties ontstaan die in dit boek beschreven zijn.

Wat me opviel: hoe weinig docenten Liv steunden, en hoe weinig volwassenen (met name op school) aandacht hadden voor hoe het voor Liv was. Dat haar ouders hun handen vol hadden aan hun eigen emoties, daar kan ik ergens nog een beetje inkomen, al vind ik dat ze meer aandacht hadden moeten hebben voor hoe naar Liv het op school had, of op zijn minst oprecht hadden moeten vragen hoe het op school ging. Het kwam over alsof Liv zelf maar moest aangeven dat ze hulp wilde, niet alsof het iemand iets kon schelen hoe het met haar ging. Uiteindelijk is er 1 docent die ziet hoe moeilijk Liv het heeft, maar het lijkt wel alsof de rest van de volwassenen haar een beetje laat verzuipen. En ik kan me ergens ook voorstellen dat het voor jongeren zo voelt, maar misschien was het goed geweest om meer dan een volwassene te introduceren waar Liv bij terecht kon met haar emoties en de pesterijen die ze over zich heen krijgt.

Ik heb 1 puntje van kritiek: de appjes hadden in mijn ogen beter in spreekballonetjes of op iig als een soort chats weergegeven kunnen worden. Nu vallen ze weg in de tekst en dat is jammer. Het leest gewoon net iets lekkerder als appjes duidelijker in de tekst zijn aangegeven. Misschien dat er bij een herdruk nog even naar de opmaak gekeken kan worden?

Officieel is dit een jongerenboek, maar ik vind dit een aanrader voor iedereen vanaf 13-14 jaar. Het boek leest snel, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van het verhaal. De tegenstrijdige gevoelens van Liv zijn de gevoelens die iedereen kan voelen als een familielid iets heel ergs heeft gedaan. En omdat het over jongeren gaat, zijn die emoties iets ongenuanceerder, wat vaak kan helpen bij het (h)erkennen en toelaten van die emoties. Ik zou dus zeggen dat dit boek ook een soort catharsis kan bieden.

Dit is een mooi boek om in gesprek te gaan met jongeren, en juist het onderwerp ‘inleven in een ander’ eens te bespreken. Iedereen snapt dat het dode meisje het slachtoffer is, maar is zij het enige slachtoffer? Is het terecht dat iedereen Liv kwalijk neemt dat haar broer iets heeft gedaan? Zeker als dit soort thema’s in je klas spelen, is dit een goede manier om het gesprek daarover eens te openen.

Ik kan nog maar 1 ding zeggen denk ik: ga dit boek lezen.