Soms valt een boek tegen. Misschien was de hype rond het boek te groot, misschien ging je er met verkeerde verwachtingen in, en misschien maakte een auteur de eerder gecreëerde verwachtingen niet waar. Vandaag deel ik 6 boeken waar ik meer van had verwacht.

Je hebt een nieuwe volger van Chinouk Thijssen. Ik was razend enthousiast over Truth or Dance, dus ik dacht weer een succesnummer te pakken te hebben. Maar nee, helaas, het was geen succesnummer. Het boek was te dun om het verhaal goed uit te werken (100 pagina’s meer hadden een enorm verschil gemaakt), de hoofdpersonen waren naief. Na Truth or Dance had ik gewoon meer verwacht van deze auteur.

De sluipschutter van Kuo-Li Chang. Wat me bij dit boek ontzettend tegenviel was niet zo zeer het verhaal zelf. Daar zitten genoeg elementen in om het spannend te maken. Nee, waarom dit boek me niet aansprak, was omdat de schrijfstijl nogal afstandelijk, zakelijk en beschouwend is. Ik weet niet of dat komt door de vertaling of door het verschil tussen Oosterse en Westerse boeken, maar, dit boek was een enorme tegenvaller voor mij.

Advocaat van de duivel van Steve Cavanagh. Wat ging er mis bij het boek van deze bestseller-auteur? Nou, dat hij zijn boek gebruikt om een maatschappelijk punt te maken, en daardoor leest het net zo stroperig als De Onschuldigen van John Grisham. En ik las dit boek niet voor het maatschappelijke punt, maar voor de thriller. Probleem: op een kwart van het boek was het nog steeds niet spannend. Kom op, van een Eddie Flynn verwacht ik meer actie en minder geneuzel en gesleep.

De moord in Oxford van Ruth Ware. Ik ben best ver gekomen in dit boek, maar tegen de ontknoping ben ik gestopt. Waarom? Omdat de moordenaar degene was die ik het hele boek al verdacht. En het was niet eens subtiel, dankzij jarenlange ervaring, alleen te herkennen voor de doorgewinterde thrillerlezer, maar gewoon, vanaf pagina 1 (zo ongeveer) de hoofdverdachte. Als in: hoe hard kun je een open deur intrappen? Mensenlief, wat voelde ik me bekocht. Laat maar dan!

Ik hoor er niet meer bij van Carolien Ceton & Sergej Kreso. Dit zou een heel mooi verhaal kunnen zijn over vluchtelingen, kinderen in een AZC en vriendschap. Maar daarvoor is het verhaal niet genoeg uitgewerkt. Honderd pagina’s meer, en het verhaal was veel beter uit de verf gekomen. Dan zou er meer aandacht kunnen zijn voor hoe de groep, met zulke verschillende achtergronden, een vriendschap heeft opgebouwd. Er zou meer aandacht kunnen zijn voor leven in een AZC en voor ‘asielzoeker zijn’. Dat had dit verhaal veel sterker en veel unieker gemaakt.