Standalone, tweeluik, trilogie of serie?

Wie veel leest, weet dat je soms een enorm ‘commitment’ aan moet gaan om tot de ontknoping van een verhaal te komen. Soms omdat het boek zelf dik is, maar soms ook omdat het boek onderdeel van een groter geheel blijkt te zijn. In plaats van een standalone (een afgerond verhaal binnen een boek, geen voorkennis of extra delen nodig) heb je een tweeluik (twee boeken die elkaar opvolgen), een trilogie (drie boeken die elkaar opvolgen) of zelfs een serie te pakken.

Ik zie in de boekhandel steeds vaker ‘het vervolg op …’-boeken liggen. Vroeger waren series en vervolgdelen voorbehouden aan kinderboeken, fantasy en misschien dat Baantjer ook meetelde. Tegenwoordig zie je steeds minder standalones, en dat vind ik soms wel jammer. Het is namelijk ook fijn om gewoon een afgerond verhaal te lezen, in een boek, en niet steeds te moeten wachten tot het volgende deel uitkomt. Daarbij loop je het risico dat de auteur tijdens het schrijven van het volgende deel komt te overlijden.

Genre-afhankelijk

Bij mij is dat afhankelijk van het genre. Bij thrillers hou ik vooral van standalones, omdat ik geen zin heb om te wachten tot de auteur het volgende deel heeft uitgebracht voor ik weet wie de dader is (of soms dan nog niet). Ik vind het prima als er een terugkerend hoofdpersonage is en die bijvoorbeeld een privéleven heeft waar wat ontwikkelingen in zijn, maar dat moet niet de hoofdmoot van het verhaal zijn. En ik wil ook bij boek 3 in het verhaal kunnen stappen zonder dat ik het gevoel heb dat ik te veel heb gemist.

Praten we over fantasy, dan vind ik series juist heerlijk. Dat komt omdat er dan meer tijd is om alle bijzonderheden van de nieuwe wereld te ontdekken. Dat vraagt vaak best wat tijd, en dus is het begrijpelijk dat een auteur daar meerdere delen voor nodig heeft. Dat is als lezer ook fijn, omdat je niet te veel informatie tegelijk over je heen krijgt.

Bij dystopische verhalen vind ik tweeluiken prima, een trilogie is vaak het maximale. Het nieuwe is er dan wel af (net als bij fantasy moet je ook bij een dystopie best wat tijd en aandacht besteden aan het schetsen van de wereld) en vaak is het verhaal prima in drie boeken te vertellen. Daar heb je echt niet nog zes boeken voor nodig.

Bij romantische verhalen merk ik dat mijn aandacht na een deel wat verslapt, en dat de auteur dan wel met iets heel verrassends moet komen om mij nog twee delen te boeien. Vaak is dit iets magisch (ik vind chicklits met magie erin heel fijn) of echt zo’n lekker fout Gossip Girl-achtig verhaal. Anders worden de volgende delen een herhaling van het eerste deel, en eehm, nou ja, dat boek heb ik al gelezen…

Waarom auteurs (of uitgeverijen) soms toch voor meer delen gaan

Eigenlijk is het antwoord hierop heel simpel: het verkoopt. Als een eerste deel een succes was, is de kans groot dat een tweede deel ook zal verkopen. Daarbij hoef je niet opnieuw het wiel uit te vinden. En zeker in de huidige tijd, waarin series op tv het goed doen, is het concept van een serie (of op zijn minst een paar vervolgdelen) veel aantrekkelijker dan een standalone. Toch is niet ieder genre daar geschikt voor, en niet alle lezers houden van meerdere boeken ‘moeten’ lezen. Voor sommige lezers kan het echter een uitkomst zijn, omdat vervolgdelen zich vaak wel aan het patroon houden dat in het eerste deel is neergezet.

Sommige genres lenen zich hier beter voor dan andere. Sommige series hadden ook prima een boek kunnen zijn, andere boeken hadden best een vervolgdeel mogen krijgen. Ik mis soms een beetje dat er goed wordt nagedacht over de inhoud en de kwaliteit van het verhaal. En kijk naar je lezers: lezers van fantasy vinden het vaak geen probleem om een uitgebreide serie met enorm veel delen te lezen, lezers van thrillers prefereren doorgaans standalones of een vaste speurder die steeds redelijk losstaande avonturen meemaakt. Mik je op jonge lezers die je langere tijd aan je wil binden? Ga dan voor een serie.

En ja, natuurlijk ben ik soms ook nieuwsgierig hoe het verder is gegaan met bepaalde personages nadat ik het boek heb dichtgeslagen. Daar zijn een paar mooie oplossingen voor: geef ze een klein bijrolletje in een van je andere boeken (zoals Susin Nielsen doet) of laat de lezer zelf iets verzinnen. En het mooie van dat laatste is dat je daar als uitgeverij of als schrijver helemaal niets voor hoeft te doen.

11 gedachtes over “Standalone, tweeluik, trilogie of serie?

      • booksometea zegt:

        Ik vind ze vaak tegen vallen. Het verhaal was af, en dan komt er opeens een vervolg uit de lucht vallen wat probeert om dat vorige boek te evenaren en tegelijkertijd een nieuw verhaal probeert neer te zetten. Dan heb ik liever dat die personages een cameo in een ander boek krijgen, of gewoon een nieuw boek.

        Like

  1. Lalagè zegt:

    Inderdaad, het gaat natuurlijk om de verkoopcijfers. Maar ik heb dan net zo lief een nieuw verhaal van dezelfde schrijver. Vaak valt een vervolg tegen. Het knapste is als een schrijver steeds met iets totaal anders kan komen, een heel ander thema of ander type hoofdpersoon.

    Geliked door 1 persoon

    • booksometea zegt:

      Precies! Op zich vind ik het niet erg als een auteur niet iedere keer het wiel opnieuw uitvindt, maar er zit nog best veel tussen ‘een compleet nieuw boek schrijven’ en ‘copy paste doen met je vorige boek’.

      Like

  2. Nannepan zegt:

    Dit heb ik ook met series op Netflix. Een of twee seizoenen is leuk maar daarna heb ik al snel t gevoel dat t concept wordt ‘uitgemolken’. Liever heb ik dat t ook een keer eindigt ipv steeds weer een open einde…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.