Recensie: ‘Ademloos’ van Amy McCulloch

Het verhaal

Cecily is op uitnodiging van de grote bergbeklimmer Charles McVeigh mee op expeditie naar de top van de Manaslu, die op achtduizend meter hoogte ligt. Als ze de top haalt, krijgt ze een exclusief interview met Charles. Dit is een unieke kans om haar carriere weer uit het slop te trekken, maar Cecily is geen ervaren bergbeklimmer. Sterker nog: ze heeft nog nooit een top gehaald. Daar heeft ze ook over geblogd, maar toch heeft Charles haar gevraagd om deze uitnodiging aan te nemen.

Dit alles zeer tegen de zin van haar ex James in (die toen Charles haar vroeg nog haar vriend was). Met James is ze begonnen met klimmen, en aangezien James veel gekwalificeerder is, vond hij dat hij deze kans verdiende. Sterker nog: hij probeert de kans actief voor haar neus weg te kapen, en hij heeft nog een handlanger op de berg ook…

Maar Cecily zet door, en begint aan de beklimming van de Manaslu. Een gevaarlijke expeditie, levensgevaarlijk zelfs. Hoe gevaarlijk, dat blijkt als er doden vallen. De eerste dode kan nog een ongeluk zijn, maar bij het tweede lichaam is Cecily ervan overtuigd dat er meer aan de hand is. Ondertussen worden er ook spullen vernield in het kamp, de wifi hapert steeds en dreigt de leider van de expeditie, Doug, haar naar beneden te sturen als ze zichzelf niet bij elkaar pakt. Dat zou betekenen dat Cecily’s carrière voorgoed verwoest is, en dat kan ze niet laten gebeuren. Maar hoe blijf je veilig, op achtduizend meter hoogte, in een sneeuwstorm en met een moordenaar op diezelfde berg?

Mijn mening

Het verhaal start wat traag, en ik had daardoor moeite om erin te komen. Er is veel aandacht voor de voorbereiding en voor de voorgeschiedenis van Cecily, met name voor haar ervaring die ze heeft beschreven in haar blogpost ‘Geen topprestatie’, want dat is de reden geweest dat Charles haar heeft uitgenodigd voor deze expeditie. Persoonlijk vond ik dat er wel heel veel aandacht was voor het bergbeklimmen zelf (niet in de laatste plaats omdat er diverse keren wordt benoemd hoe belangrijk het is om meerdere ‘acclimatisatierondes’ te maken en er vervolgens maar een acclimatisatieronde wordt gemaakt), en niet alle informatie was in mijn ogen even relevant, zeker in het begin niet.

Wat ik jammer vond, was dat er niet heel veel aandacht was voor de bergsport-cultuur (behalve dan dat ‘zonder zuurstof klimmen’ een hogere status geniet dan ‘met zuurstof klimmen’ en dat het niet heel gebruikelijk is dat vrouwen ook voor vol meedoen), terwijl dat wel een belangrijke rol speelt in het boek. Iets meer balans hierin (minder bergbeklimmen, meer bergsport-cultuur) zou in mijn ogen beter zijn geweest.

Een ander ding wat me opviel was dat er ontzettend weinig aandacht was voor de culturele achtergrond van Cecily. Cecily heet namelijk Wong van haar achternaam, is half-Chinees en is deels aangenomen bij haar werkgever omdat ze ‘de makkelijke inclusieve optie’ is, met een westers gezicht en een westerse voornaam. Daarbij is de oma van Cecily boeddhist, en zijn er diverse verwijzingen naar het (Tibetaans) boeddhisme in het boek. Het verbaaste me dat Cecily zo weinig weet over de religie van haar oma (zo weet ze niet hoe ze met gebedsmolens moet omgaan, lijkt het alsof ze nog nooit gebedsgeschriften heeft gezien en weet ze maar vaag wat een lama (een geestelijk leider uit het boeddhisme) is). Tegelijkertijd weet ze wel waar de kleuren van de Tibetaanse vlaggen voor staan en heeft ze ook bij haar oma de offers gezien (nee, dit is niets engs, in het boeddhisme breng je eten (bijvoorbeeld rijst of gesuikerde vruchten) en wierook naar een altaar, legt dat neer voor je Boeddabeeld of je Thangka en daarna ga je aan het bidden/mediteren, soms in combinatie met bepaalde oefeningen). Wat ik vooral opvallend vond was dat tijdens een tocht waarbij je zo met jezelf geconfronteerd wordt, Cecily niet meer nadacht over haar culturele achtergrond. Niet in de laatste plaats omdat boeddhisme en China nou niet echt ‘een match made in haven’ zijn.

(Voor wie het niet weet: (Tibetaans) boeddhisme is in China lange tijd verboden geweest, op straffe van de dood. Als je je negatief uitliet over hoe China met Tibet omging, kon dat ook tot de doodstraf leiden. Tibetaanse boeddhisten werden daar gezien als terroristen. Tegenwoordig wordt het oogluikend toegestaan, maar het kan niet anders dan dat de oma van Cecily wat van het oude bewind moet hebben meegekregen).

Ik vroeg mijn vader (ook boeddhist) naar dit verschijnsel, en hij vertelde me dat in de Aziatische cultuur vervelende dingen eigenlijk niet benoemd worden. Ongeluk (en vooral het bijbehorende leed) worden uit het bewustzijn geweerd. Dit past volledig bij hoe de sherpa’s (lokale bewoners die de bergbeklimmers ondersteunen en zo het bergbeklimmen mogelijk maken) zich op de berg gedragen, en zou iets zijn wat ik zelf graag benoemd had gezien in het verhaal. Ook past het bij de reactie van de oma van Cecily als ze haar eindexamen niet haalt: waar haar ouders boos zijn en willen dat ze contact opneemt met de universiteiten om hen te smeken haar alsnog aan te nemen, komt oma langs en leert haar hoe ze dumplings maakt. Voor ons is dat een rare, gespleten houding, maar in de Aziatische cultuur is het dus normaal. Dat was nou zoiets waar ik in het boek graag iets meer aandacht voor had willen zien.

Als de groep eenmaal in het zogenaamde basiskamp zit, gaat het verhaal sneller, en dan bouwt de spanning zich ook op. Hier wordt het moeilijker om het boek weg te leggen, en ik heb een paar keer dan ook tot heel laat zitten lezen, gewoon omdat ik de tijd vergat (en eehm… dat kan nu want het is zomer en ik heb vakantie). Mijn hoofd was tijdens het lezen steeds bezig met wie er waarom een goede reden zou hebben om Cecily zo bang te maken en waarom er mensen vermoord werden. Langzaamaan krijg je wel wat hints, maar voor je bij de daadwerkelijke ontknoping komt zijn er nog een paar plottwists, waardoor je weer heel iemand anders gaat verdenken.

Dit verhaal is een aanrader voor de fans van het boek ‘Gestrand’ van Sarah Goodwin (en ik denk dat liefhebbers van dit boek dus ook Gestrand erg leuk gaan vinden). Daarnaast denk ik dat het overlevers-aspect in het verhaal ook de fans van De Hongerspelen wel over de streep kan trekken om dit boek een kans te geven. Wie echter verwacht dat er weer een zwaar technologische verhaallijn in het verhaal zit, zoals bij Jinxed, komt van een koude kermis thuis: de technologielink is minimaal. Maar wie het ondanks die verwachting aandurft om door te zetten krijgt toch een waardig verhaal.

Dit boek is vertaald door Willeke Lempens

3 gedachtes over “Recensie: ‘Ademloos’ van Amy McCulloch

  1. Naomi zegt:

    Hm, nee, dit lijkt me dan weer niks voor mij, vooral omdat ik helemaal niks heb met bergbeklimmen. ‘Gestrand’ ligt wel nú klaar als boek om in te starten, dus ik hoop maar dat ik dat dan wél iets vind.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.