Mannen die over vrouwen schrijven… Het blijft een complexe situatie. Vandaag maak ik jullie weer blij met een nieuwe aflevering in deze serie. Deze keer: kledingkeuze in een professionele setting, hoe we onszelf beschermen in gesprekken over nare onderwerpen en hoe we aan onszelf refereren als we onze individualistische kledingkeuze verdedigen. Dames: lees, en lach erom. Heren: lees en leer. Iedereen er tussenin: kies wat het beste bij je past.

Let op: deze blogpost kan triggers bevatten.

Situatie 1. Thriller. Advocaat loopt kantoor van een concurrent binnen. De lobby is strak en wit, en de receptioniste draagt, geheel in stijl met de inrichting, een strakke witte jurk.

Oké. Strakke kleding in een professionele setting is al link, want we zijn nogal op onze hoede dat we geen ongewenst gedrag ‘uitlokken’. Ja, victim blaming, maar het is iets wat snel geroepen wordt. Zeker bij een advocatenkantoor in New York, en al helemaal als die advocaat niet de liefste mensen onder zijn clientèle heeft (het ging hier om een advocaat van oa pedofielen en stevige criminelen), zullen veel vrouwen eerder voor een wat zakelijker (lees: minder sexy) outfit kiezen dan voor een strakke jurk.

En dan de kleur. Wit. Ik snap dat het mooi in het beeld past, maar niet veel vrouwen zullen in een witte jurk op hun werk verschijnen (tenzij verplicht). Ten eerste omdat er nogal een associatie met trouwen aan vast zit, ten tweede omdat we gewoon heel praktisch denken (wit is een ramp om schoon te houden en je ziet er alles op) en ten derde omdat witte kleding snel doorschijnt. En dat doorschijnen, dat vinden mannen dan weer vaak heel sexy (vooral als het ons ondergoed of onze tepels betreft), waardoor het argument ‘ja maar dan had ze maar iets anders aan moeten trekken, dit was gewoon een geile outfit dus het is haar eigen schuld’ weer op de loer ligt. Dus nee, een strakke witte jurk zullen we niet snel in een werksetting dragen.

Situatie 2. Thriller. Man interviewt een vrouw die hij niet goed kent over een nare seksuele ervaring met een leeftijdsgenoot uit haar jeugd. De vrouw kan dit een beetje onder woorden brengen, en komt op de man over ‘alsof ze het achter zich heeft gelaten’.

Oké. Heren. Ik begrijp dat het soms goed uit kan komen om aan te nemen dat een ‘jeugdzonde’ geen verstrekkende gevolgen heeft voor een vrouw, maar misschien is het goed om even uit te leggen dat wij vrouwen bij dit soort onderwerpen nogal op onze hoede zijn, zeker bij mannen. Doe daar nog eens een driedubbele dosis voorzichtigheid bovenop als het een man is die je niet persoonlijk kent, en misschien dat jullie dan snappen dat er een verschil zit tussen ‘zelfbescherming’ en ‘iets verwerkt hebben’. Ik snap dat het aantrekkelijk is om je eigen aandeel zo klein mogelijk te kunnen maken (want jezelf in de ogen kijken nadat je hebt erkent iemand te hebben misbruikt/verkracht lijkt me niet zo prettig), maar misschien moeten jullie soms ook even eerlijk naar jezelf toe zijn. Als je iets fout gedaan hebt, dan kun je dat maar beter gewoon toegeven. En dan niet ‘ik heb er heel veel van geleerd’ of ‘ik nam de verkeerde rol aan’, maar ‘ik heb dat fout gedaan. Dat spijt me.’ Ja, dat is moeilijk. Maar geloof mij: de therapie om jouw daden te verwerken is ook geen kattepis. ’s Avonds een vent, ’s ochtends een vent, dat idee. Als jij stoer genoeg bent om over iemands grenzen te gaan, dan moet je ook stoer genoeg zijn om dat te kunnen erkennen.

Situatie 3. YA-thriller. Een tienermeisje van 16 vertelt over haar kleren (een roze legging, dito jurkje, geel shirt en zwart jack). ‘Ik vind het leuk om op te vallen en als een kleurrijke modepop door de school te flaneren’.

Oké. Laat ik beginnen met de woordkeuze ‘kleurrijke modepop’. Er zijn maar heel weinig vrouwen die op die manier aan zichzelf refereren. Vrouwen die ervoor kiezen om zich kleurrijk/afwijkend van de gangbare mode te kleden, hebben daar meestal een bepaalde filosofie achter. Het is voor hen een uiting van hun mening, hun persoonlijkheid en/of hun visie op het leven. Modepop is een woord dat de meeste vrouwen ofwel niet in de mond nemen, ofwel op een neerbuigende manier gebruiken. Kleine kans dus dat een tienermeisje dat sterk genoeg is om de groepsdruk te weerstaan en zichzelf niet mainstream te kleden tegelijkertijd dit woord zal kiezen om haar kledingkeuze te verantwoorden naar de lezer toe.

Dan de kleding zelf. Ja, een jurkje of rok over een legging, dat was ooit heel hip. Toen ik op de middelbare zat. Zo’n 15-20 jaar geleden dus. Misschien voor je kleding beschrijft even een modeblad open slaan? Of een tiener-modezaak inlopen? Of, nog makkelijker, Google aanslingeren? Momenteel zie je hoge broeken met wijde pijpen, crop tops (wat 20 jaar geleden ‘naveltruitjes’ werden genoemd), broeken in paars of donkergroen en verwassen/gebleekt/gescheurd spijkergoed. Geen leggings dus, en al helemaal geen leggings onder jurkjes. Als je kleding wil omschrijven, doe dan wel je best om er onderzoek naar te doen.

Deze blogpost is geschreven om te lezen met een knipoog. Deel 1 van deze serie vind je hier, deel 2 vind je hier, deel 3 vind je hier en deel 4 vind je hier.