Vandaag in ‘wat ik niet uitlas…’: een mismatch (vooral qua timing) tussen mij en het boek, een boek waarbij ik de vaart in het verhaal miste en een verhaal waarvan ik het belang inzie voor de doelgroep, maar waarbij het ook overduidelijk is dat ik niet (meer) tot die doelgroep behoor.

Toen ze verdween van Carla Kovach. Dit lag niet aan het boek, maar echt aan de combinatie tussen mij en het boek. Mijn hoofd was vol, en dit boek heeft personages waar ik me minder goed in kan verplaatsen. Daardoor kostte dit boek veel moeite, en ik weet dat het minder moeilijk is als mijn hoofd minder vol is. Dit boek krijgt later een herkansing.

Vanillegeluk van Manuela Inusa. Dit boek was een beetje te sloom voor mij. Er zijn ongetwijfeld mensen die het heerlijk vinden om te lezen hoe een romance zich langzaam ontvouwt, maar ik miste wat vaart en tempo in het verhaal. Want romance is leuk, maar ik vind ook fijn als er daarnaast ook nog iets gebeurt in het verhaal. Dat miste ik een beetje. Dit was hem niet voor mij. Misschien als ik een keer ziek op de bank lig, maar verder zijn dit boek en ik geen match.

Moxie van Jennifer Mathieu. Dit boek is heerlijk voor mensen die van de Glee-sfeer houden, maar ik ben dat niet. Ik begrijp goed waarom dit boek belangrijk is voor jonge meiden en waarom dit verhaal verteld moet worden, maar met bijna 35 is het denk ik niet verbazingwekkend dat ik niet helemaal de beoogde doelgroep ben. En dan is het verhaal net te oppervlakkig en te traag om het voor mij interessant te houden.

Het Van Gogh-mysterie van Deron Hicks (Kunstbende 1). Kan iemand mij uitleggen waarom dit als een kinderboek, een B-boek, in de markt is gezet? Het verhaal springt heen en weer tussen tijd, plaats en anonieme personages zonder duidelijk verband met elkaar (serieus, het er zijn verbanden die pas na 100 bladzijdes duidelijk worden), ik vind ‘de jongen’/Art behoorlijk ouwelijk van toon (de meeste jongens van 11/12 jaar zullen niet iets zeggen als ‘niet in de stemming voor Spongebob’s irritante lach’), er zitten heel veel volwassen personages in (nogmaals: dit is in de markt gezet als een kinderboek!), een hoofdpersonage wordt voortdurend aangeduid als ‘de jongen’ en vanaf pagina 76 komt er regelmatig een soort ‘infodump’ in het verhaal over Van Gogh, Amerikaanse politiek, het aankoopbeleid van Amerikaanse musea… En daar ben ik afgehaakt. Ik kan dit boek niet met goed fatsoen aanraden aan kinderen, want het is geen kinderboek.

Wil je deze serie nog eens teruglezen?
Deel 1
Deel 2
Deel 3
Deel 4
Deel 5
Deel 6
Deel 7
Deel 8
Deel 9
Deel 10
Deel 11
Deel 12
Deel 13
Deel 14
Deel 15
Deel 16
Deel 17
Deel 18
Deel 19
Deel 20
Deel 21
Deel 22
Deel 23
Deel 24
Deel 25
Deel 26
Deel 27
Deel 28
Deel 29
Deel 30